Saltar al contenido

Cartel

Hoxe é dezasete de maio, día das letras galegas, día no que celebramos a publicación de Cantares gallegos (Vigo, 1863)  de Rosalía de Castro. Hoxe recordamos a unha autora que chegou a Galicia para quedarse, que namorou do galego e que impulsou a literatura para a infancia nesta lingua. Este dezasete de maio o dedicamos a María Victoria Moreno, a muller que tivo unha fermosa historia de amor co galego.

María Victoria Moreno naceu en Cáceres no ano 1939. Os vinte e seis anos comeza a traballar de mestra de lingua castelá en Lugo, e será alí onde a autora comece a súa relación co galego.

A partir do ano 1971 María Victoria escribía principalmente en galego. Nesa época a escritora mudouse a Pontevedra, lugar onde impartiría clase de galego de forma clandestina.

En 1973, o réxime retiraría a mestra o seu pasaporte por falar e ensinar galego. Nese mesmo ano publicaría a súa primeira obra en galego Mar adiante.

María Victoria impartiu clase en galego, escribiu en galego e creou espazos, coma unha librería onde atopar esta literatura a que deu vida.

María Victoria Moreno escribiu principalmente para un público infantil e xuvenil, inda que tamén traballou a poesía e a literatura para un público mais maior.

O final da súa vida escribiu un ensaio, Diario da luz e a sombra (XERAIS) onde recolle a súa experiencia na loita contra o cancro de mama. Finalmente, no ano 2005, a autora perdería a batalla contra esta enfermidade deixándonos a súa obra e os bos recordos dos seus alumnos.

María Victoria Moreno. Ilustración

"Eu non son alófona porque o que practico, se é que escribo, podería definirse coma unha amorosa autofonía (…). A miña relación con Galicia e a miña opción pola súa lingua é simplemente unha historia de amor. ”

 Potcast

 Neste potcast colaboraron: Suso Díaz, Francisco Narla, Irene Penas, Manrique Fernández, Nacho Alonso, Eli Ríos, Beatriz Maceda, José Rodriguez, Sabela Pedreira, Francisco Castro e Andrea Jamardo. Coa colaboración de Sabela González e Gálix.

Producción do equipo do Recuncho do lector, Juan Carlos Jiménez e Guillem León.

 

Sobre a súa obra

 

Á hora de publicar, o seu maior auxe deuse na lingua de Castelao e, por iso, a continuación pasaremos a falar das súas obras máis importantes.
Mar adiante, Sada, Ediciós do Castro, 1973: Mar adiante é a primeira novela en lingua galega de María Victoria Moreno e unha das novelas fundadoras da literatura infantil en galego. Unha mestra contoulles un día aos compañeiros que viña de poñer escola nun barco, o Arroás. Como non a creron, e ela sabe que non o soñou, escribe a historia para que os rapaces a coñezan. Sabemos entón de Miguel, un vello mariñeiro, que fixo un barco cando soubo que o mestre ameazara aos rapaces con tiralos ao mar cos libros ao pescozo se non sabían a táboa do sete. E púxolle tripulación: un poeta, un debuxante, un amigo das estrelas e unha cociñeira velliña e garimosa, Lola. Non faltaban, claro, o capitán, e mais a mestra. No barco os nenos aprenden cousas que non veñen nos libros: a historia dos mozos náufragos aos que o patrón rico non quixo acudirlles, a de Mariquiña, que se fixo amiga dun lobo a quen agora todos os veciños queren e coñecen como Garimoso, a da illa dos paxaros que escaparon da persecución dos homes da aldea, que seica querían protexer as colleitas, a historia de amor imposible entre un vagalume e o Luceiro, que sae antes e marcha despois para que o vexa a súa amada, e mais a de Lola, que lles fixo unha árbore de Nadal con argazos camiñando sobre o mar e logo quedou durmida para sempre.
• Leonardo e os fontaneiros, Vigo, Galaxia, 1986: É unha narración que se publicou por primeira vez no ano 1986 e que desde entón se convertiu nun dos libros máis buscados por pequenos e grandes, pois aínda que foi escrito pensando en lectores de doce anos, ó final, como sucede con toda literatura de calidade, acabou sendo unha obra para todos. Conta as historias que lle suceden a Antón e mais a Leonardo. O primeiro é un neno que se chama Antón Andrade Asorei e que cursa oitavo. O segundo, a pesar do nome, non é un rapaz, senón un can; polo tanto carece de apelidos. Ó longo do libro suceden moitas cousas, tanto a Antón como a Leonardo. Quen as conta é Antón. E sabe contalas moi ben.
• Anagnórise, Vigo, Galaxia, 1988: Unha fermosa novela de amor que figura entre os libros máis lidos e admirados pola mocidade galega

O protagonista principal de Anagnórise é Nicolau Arís, un rapaz con problemas que un día decide deixar os estudios no Instituto e marcha a Madrid co propósito de encontrar a uns amigos que se dedican a negocios relacionados co tráfico da droga. A viaxe en autostop faina cunha muller intelixente, de nome celosamente oculto, que o recolle na estrada, e coa cal fala durante as horas que pasan xuntos dentro do coche. Os diálogos, sempre áxiles e ocurrentes, pero tamén naturais, van revelando a rica personalidade de ambos. Xa no destino, Nicolau e a súa amiga ocasional sepáranse sen que o rapaz saiba o nome dela. Ó remate, despois de que Nicolau entre en contacto cos compañeiros que o agardan en Madrid, irá buscar a súa amiga. Só entón saberá o seu nome.
• Guedellas de seda e liño, Vigo, Galaxia, 1999: Unha novela chea de contrates, na que a nobre delicadeza do ambiente pacego habitado polos seus protagonistas contrasta vivamente coa ruindade sempre ao axexo dalgúns personaxes que por alí roldan. Escrita coa pulcritude estilística e o rigor construtivo que caracterizan a literatura da autora de Anagnórise, esta novela prescinde das convencións máis rutineiras da narrativa xuvenil e convídanos a compartir un mundo complexo, unhas veces radiante e outras veces noxento, que ten no amor a súa última e verdadeira xustificación.
• Diario da luz e a sombra, Vigo, Xerais, 2004: A escritora María Victoria Moreno recolle neste libro a súa experiencia e reflexións como enferma de cancro de mama. Unha crónica literaria de beleza desconcertante, de sinceridade asombrosa, escrita dende a serenidade e a coraxe de quen sabe que unha doenza, por grave que for, non muda a personalidade de ninguén, se non que apenas resalta os trazos característicos de cadaquén. Velaí a mirada humilde, froito dun optimismo sensato, de quen posúe a convicción de que nunca é tempo de abrirlle as portas á desolación. Velaí, a grandeza literaria dun texto que devolve ao lector ou a lectora a ilusión necesaria para conservar todo aquilo que confire á vida un valor, até entón quizais subestimado: descubrir nas rutinas diarias pequenos praceres insospeitados, establecer vencellos afectivos ou amorosos, ou contar coa serenidade suficiente para enfrontar os contratempos do devir cotián. Destilación de vida en estado puro. A lectura deste diario literario proporciónanos a posibilidade de esculcar os territorios da luz e a sombra da alma humana. Achegarse a estas páxinas cheas de coraxe, enchidas de humor e tamén dalgunhas bágoas, constitúe un exercicio de humildade e de confianza nas posibilidades dos seres humanos. Esa é a aposta pola vida e pola esperanza á que nos convida María Victoria Moreno.

1

Ola lectores!. Hoxe veño con citas de María Victoria Moreno. Onte facíamos un repaso polos seus libros e hoxe mergullámonos neles para extraer as fermosas palabras que agochan.

María Victoria Moreno. Ilustración

«O corazón, coma as cousas que se saben, como os cartos que se gañan soamente serve para algo se se comparte cos demais.» Leonardo e os fontaneiros.

 

«Se contas unha vida sempre quedan fíos pendentes.»

«Eu son eu. Son así. Estou contenta de min mesma. Abonda para seguir vivindo en harmonía con destino que foi escrito para min dende as estrelas.» Diario da luz e da sombra.

«Non tiveches nunca a impresión de que había dentro de ti algo que quería escapar?» Anagnórise

 

«Esta biblioteca é miña Zaratustra, algo así como a sombra da miña alma.»

«As persoas estamos feitas para levar adiante os proxectos mais fermosos.» Anagnórise.

«A outra pregunta que nos debemos facer é se somos escritoras galegas só pola lingua na que escribimos ou se o somos tamén pola nosa actitude ao enfrontarnos co mundo onde lles damos vida ás nosas historias. Para responder a isto compre volver a vista atrás e reflexionar, aínda que so sexa, superficialmente no devir da literatura en Galicia.» Nosoutras.

«E que longas son as preguntas mentres non teñen resposta. Que longas son... Medran e medran, parten en cachos e cada cacho a fin nunha pregunta nova.» O amor e as palabras.

«—Ai, rapaz, canto medo gardas dentro de ti. Así non se pode ir pola vida.

—O que pasa é que vostede é moi arriscada, que nin lle sei como poido chegar ata hoxe, deste xeito, sen arredarse nunca ante os perigos.

—E que debo confesarche que non sei que cousa é un perigo. ¿Sábelo ti?» Anagnórise

«É un libro moi fermoso e as súas páxinas están cheas de paixases que eu podo percorrer até percibir a fragancia da herba, de desgoiros que aniñaron e aniñan hoxe no meu corazón e de rapaces que estudan, viaxan,xogan, van á procura do amor ou foxen del movidos por forzas misteriosas.» O amor e as palabras

«Por iso non me deteño e vou achegándome os portelos aos portelos onde asdiversas empresas venden billetes para viaxar, para fuxir, para voar, para soñar…» O amor e as palabras

Ola, ola, este xoves celebramos o día das letras galegas, e dende aquí queremos que coñezades un pouco mais a María Victoria Moreno a súa amplía obra. Hoxe repasaremos a súa bibliografía para recomendarvos algunhas das súas obras.
Imos dividir estas recomendacións por niveis, comezando cos libros escritos para os mais pequenos e rematando coas novelas para un público mais adulto.
Preparados? Imos alo!

María Victoria Escribiu varios contos para os cativos, e dende aquí, queremos destacar as historias que en Urco editora rescataron e  e ilustraron.
O cataventos e A brétema

Portadas

 

Inda que a autora non cría nunha literatura moralizadora podemos observar que estas, e outras, historias, dedicadas os mais pequenos traen unha clara mensaxe.
Ademais, para que os nenos e nenas coñezan a esta autora, a editorial ten unha pequena biografía escrita por Eli Ríos que achega a figura da autora con divertidas ilustracións e unha curiosa voz narradora.

Mulleres bravas da nosa historia: María Victoria Moreno.

Portada

 

Se queremos algo mais extenso, e para un público un pouco mais maior temos:
-Eu conto, ti cantas (XERAIS)

Portada

 

unha historia de amizade con doce aroma.

Leonardo e os fontaneiros (Galaxia)

Portada

unha das obras mais coñecidas de Mgaría Victoria.
Mar adiante (Xerais) Primeira obra en galego da autora. Esta obra ten as súas orixes na conversa cun periodista. Na actualidade e considerada unha das primeiras obras de LIX en lingua galega.

Seguimos crecendo e seguimos descubrindo obras de María Victoria.
Esta autora demais de contos, historias, novelas e ensaios, tamén escribiu relatos, para a mocidade e o público adulto.
De novo debemos falar do traballo de Urco para presentar:

O amor e as palabras

Portada

un libro composto por relatos, que ata agora atopábanse de forma independente.
Neste libro atoparemos relatos como Pan con chocolate ou O amor e as palabras, relato que ve por primeira vez luz neste libro.
Seguimos camiñando e atopamos unha novela moi coñecida da autora. Sabedes cal?
Anagnórise (Galaxia)

Portada

Neste libro María Victoria ponse na pel de Nicolau, un rapaz que mentres fuxe da súa casa coñece a unha condutora que marcará a vida deste mozo.

Volvemos falar de relatos, pero nesta ocasión para un público mais adulto.

Nosoutras (Urco editora)

Portada

é un conxunto de relatos, entre eles Nosoutras, relato que dará título a esta obra. María victoria tratará nestes relatos diversos temas con esa forma tan característica que ten de contar historias.
Nosoutras comeza cun texto que reivindica o papel da escritora galega e fala da historia de varias mulleres, que coma ela, son mestras que deciden deixar as súas historias no papel.

Para rematar este repaso pola obra de María Victoria, queremos mencionar O diario da luz e a sombra (XERAIS)

Portada

Ensaio que a autora escribe cando esta loitando contra o cancro de mama.

 

Deixamos moitas obras no tinteiro, pero esperamos que coñecer estes títulos vos anime a descubrir a esta gran escritora a que este ano dedicamos as letras galegas.

Hoxe vimos falar de mulleres bravas, pioneiras, rebeldes.. Mulleres que deixaron pegada na nosa historia.

 

Colección mulleres bravas da nosa historia.

 

  • Datos bibliográficos

Portqdas

  • Autoras:
  1. Rosalia de Castro:  Maria Lado,
  2. María Victoria Moreno: Eli Ríos,
  3. Maruja Mallo: Elvira Ribeiro,
  4. Xulia Minguillón: Maria Reimondez.
  • Ilustradora: Eva Agra.
  • Editorial: Urco Editora.
  • Páxinas: 36
  • Encuadernación: tapa branda.

Pequenas biografías escritas por diversas autoras, contadas por curiosos narradores e ilustradas por Eva Agra, son a maneira perfecta de comezar a coñecer a estas grandes mulleres que deixaron pegada no ámbito artístico galego.

 

Pioneiras galegas que abriron camiño.

Portada

  • Autora: Anaír Rodríguez
  • Ilustradora: Nuria Díaz.
  • Editorial: XERAIS
  • Páxinas: 32
  • Encuadernación: Tapa dura.

Sabías que... A primeira condutora de camións foi galega? Que o primeiro matrimonio LGTB foi entre dúas mulleres galegas? Como elas moitas mais mulleres foron pioneiras galegas: doutoras, científicas, escritoras...

Este álbum ilustrado fala de doce pioneiras que seguro non coñecías.

 

Estes libros son moi importantes por falar desas mulleres valentes, fortes e brillantes que a historia esqueceu por ser mulleres. Estes libros son importantes por traer un referente feminino a esas nenas que non os atopan nos libros da escola. Son importantes por estar escritos e ilustrados por mulleres que están deixando a súa pegada na historia.

 

En castellano tenemos:

Cuentos de buenas noches para niñas rebeldes.

Portada

  • autoras: Elena Favilli y Francesca Cavallo
  • Editorial: Planeta, Destino
  • Páginas: 224
  • Encuadernación: Tapa dura

Escrito por Elena Favilli y Francesca Cavallo e ilustrado por múltiples artistas, este libro, trae las historias de cien mujeres, del pasado y del presente, que han destacado en muy diversos campos.

Debido al gran éxito de este libro tendremos una segunda parte.

Cienros de buenas noches dos

 

Las chicas son de ciencias y las chicas son guerreras:

Datos bibliográficos:

Las chicas son guerreras

Lqs chicas son de ciencias

  • Autores: Irene Civico, Sergio Parra.
  • Ilustradora: Nuria Aparicio
  • Editorial: Montena
  • Páginas: 120.
  • Encuadernación: tapa dura.

Las chicas son guerreras. Veintiséis historias de mujeres extraordinarias y guerreras.

Las chicas son de ciencias. Trae las historias de veinticinco científicas que cambiaron el mundo

 

 

Ola lectores! Hoxe teño unha nova recensión para vos.

DATOS BIBLIOGRÁFICOS: 

Portada

  • Título: A señorita Bubble.
  • Autora: Ledicia Costas.
  • Ilustrador: Andrés Meixide.
  • Editorial: XERAIS
  • Páxinas: 168
  • Encuadernación: tapa branda.
  • Ebook: Si.

A xente da vila sentiu un odio repentino pola señorita Bubble desde o mesmo día da súa chegada. A inventora apareceu por sorpresa unha mañá solleira, conducindo un convertible que funcionaba a vapor, e instalouse naquela vivenda que levaba tantos anos deshabitada. Repudiárona polo seu atavío, polos seus inventos, polo seu singular xeito de vivir. Ninguén sospeitaba o que en realidade sucedía no interior da mansión da señorita Bubble.

Ilustración interior de la protagonista
«Todo empezou un luns, que é o mellor día da semana para que sucedan cousas»

Recensión: 

Existen persoas simpáticas, antipáticas, lunáticas, aristocráticas, reumáticas... e indescritibles coma a señorita Bubble.
Na vila todo o mundo a chama a Meiga Caníbal pero... Quen é en realidade esa muller de aspecto peculiar?

Noa e Sofi, dúas nenas de espírito aventureiro están dispostas a descubrir que se agocha tras as portas da misteriosa Mansión Bubble.

Ilustración interior
«—Imos alá. Ábrete, sesamo!
E tan pronto a Señorita Bubble pronunciou esas palabras, as portas mecánicas abríronse, mostrado todo un mundo onde a ciencia e a tecnoloxía latexaban coa forza dun corazón mecánico».

Opinión persoal

A pluma de Ledicia Costas sorprende unha vez mais con esta novela divertida, fresca, chea de cousas imposibles e algo máxicas, con personaxes peculiares e fortes mensaxes.

Se alguén pode facer que creas no imposible e sen dúbida a señorita Bubble
Con esa forma de vestir tan peculiar (Quen non quere un sombreiro cheminea?) eses tolos trebellos, esas ideas que rozan o imposible e esa facilidade de facerte crer no incrible.

De todos os personaxes excéntricos que levo coñecido, Bubble é unha das miñas favoritas.

Noa e Sofi: As pequenas irmás chegan para demostrarnos que non debemos fiarnos das aparencias e que debemos saber ver mais aló da imaxe que a desconfianza e o medo crean. Creo que todos levamos un pouco destas irmás dentro e que non debemos perdelo.

Esta novela duroume un suspiro, unha desas tardes perfectas para ler no xardín, Deixoume con ganas de coñecer mais a esta inventora e as súas ideas tan fantásticas.

1

¡Hola Recuncheir@s!

Hace un año subimos la primera entrada al blog, el 21 de noviembre para ser exactos. Tendría que haber escrito esto una semana atrás, pero la verdad es que se me pasó por completo.

No comenzamos en esta aventura quienes hoy estamos en ella, si algunos, pero no todos, fue nuestra jefa quien lo comenzó todo; es jefa porque ella nos unió, nos mostró un proyecto que le hacía mucha ilusión y esa ilusión me la contagió. Buscamos nombres en castellano y gallego, no recuerdo que nos hizo decantarnos por este.

Una vez nombrado, presentamos a otras dos personas lo que ambas queríamos, sí, ambas, me había convencido, y como Alicia siguió al conejo blanco a través de la madriguera, yo seguí a mi mejor amiga a través de esta aventura.

Queríamos que esto fuera para siempre, que dentro de muchos años pudiéramos seguir con esto, yo quiero que sea así, y de momento lo estamos consiguiendo, hemos mejorado un poco desde la primera entrada que subimos hace un año; tras esa entrada solo vino otra y después tuvimos el blog muy parado, no sabíamos que hacer, qué escribir o cómo enfocar este proyecto, cuando comenzamos al cien por cien como ahora fue solo meses después.

Supongo que esto no es solo una entrada nostálgica que me ha dado por escribir, sino un momento de reflexión, un instante en el que echo la vista atrás y vienen a mi mente todos aquellos que nos han ayudado, editoriales tales como: Xerais, Urco, Círculo Rojo, Galaxia, Luhu, Max Estrella Ediciones, Esfera De Libros, SM… O autores que nos han dado difusión como Loola Pérez, José Rodríguez, Ledicia Costas, Eli Ríos, Alexandra Osbourne o los que se me olvidan.

Supongo que eso es todo por ahora, espero que dentro de un año pueda escribir otra entrada conmemorativa de estas.

Por aquí os dejo el enlace de la primera entrada que escribimos y subimos: https://orecunchodolector.es/presentacion/

Por último, y para nada menos importante, quiero daros las gracias a vosotros, tenemos apoyo de algunas editoriales y escritores, pero sin vosotros y vosotras esto no sería lo que es ahora. Sin lectores, esto no sería O Recuncho Do Lector.

¡Un saludo y hasta la próxima lectura!

Ola a todas e todos! Xa chegou septembro e con el a Volta o cole a moitas novidades, que é o que nos trae aquí.

EDICIÓNS XERAIS

 

Comezamos falando do premio Torrente Ballester de Narrativa en Lingua Galega, 2016.

Portada de luns de Eli Ríos

  • Título: luns
  • Autora: Eli Ríos.
  • Páxinas: 152
  • Formatos: papel e Epub.
  • Encuadernación: Rústica cosido a fío.

Sinopse:

Nerea ten a vida organizada. Pode considerarse unha muller con éxito dentro do estándar que marca a sociedade: é funcionaria, ten unha filla e un fillo, casada e con casa propia. No entanto, un luns recibe un diagnóstico de cancro de mama que o cambia todo. Vai morrer e ten apenas dous meses por diante e mil cousas pendentes por facer, que non poden ficar sen resolver. Moi pouco tempo e á vez suficiente para se decatar de que a súa realidade non lle permite encontrar un modo de se enfrontar á situación. Coa certeza da morte pairando en cada recuncho toma consciencia dunha realidade que non sempre é o que parece. Unha realidade oculta a plena luz do día."Luns", gañadora do Premio Torrente Ballester de novela en 2016, está escrita cunha técnica arriscada, valente e innovadora, que prescinde de adobíos e consegue conmover, logrando facer partícipe a quen a le das circunstancias que acontecen no día a día de Nerea.

Portada de A señorita Bubble

A señorita Bubble

  • Titulo: A señorita Bubble
  • Autora: Ledicia Costas
  • Ilustrador: Andrés Meixide.
  • Colección: sopa de libros
  • Páxinas: 168
  • Formatos: papel e Epub
  • Encuadernación: 
  • Rústica cosido a fío
  • Sinopse:

A xente da vila sentiu un odio repentino pola señorita Bubble desde o mesmo día da súa chegada. A inventora apareceu por sorpresa unha mañá solleira, conducindo un convertible que funcionaba a vapor, e instalouse naquela vivenda que levaba tantos anos deshabitada. Repudiárona polo seu atavío, polos seus inventos, polo seu singular xeito de vivir. Ninguén sospeitaba o que en realidade sucedía no interior da mansión da señorita Bubble.

O segredo do avó

  • Título: O segredo do avó
  • Autor: Carles Cano
  • Traductora: Anair Rodríguez
  • Ilustrador: Federico Delicado
  • Colección: sopa de libros
  • Páxinas: 120
  • Formatos: Papel
  • Encuadernación: 
  • Rústica cosido a fío
  • Sinopse:

María e Miguel gustan dos contos que o seu avó Nicolás inventa para eles. Un día pregúntanlle en que se inspira para crealos. El dilles que saen do seu cerebro e que sería capaz de inventar tantas historias como pelos ten na cabeza. Os nenos non perderán a ocasión de retalo para seguir gozando das súas narracións.

Chega a segunda parte de Nemo. O rapaz sen nome de Davide Morosinott.

Consulta aquí a ficha de: Nemo. O rapaz sen nome

Nemo. O xigante de pedra

  • Título: Nemo. O xigante de pedra
  • Autor: Morosinotto,Davide
  • Traductora: Alonso Seisdedos, María del Carmen
  • Colección: MILMANDA
  • Páxinas: 192
  • Formatos: Papel
  • Encuadernación: 
  • Rústica cosido a fío
  • Sinopse:

Segunda entrega das aventuras de Nemo, o príncipe indio que oculta o seu verdadeiro nome para protexer a súa vida e a dos seus dous novos amigos, Ashlynn e Daniel. Xuntos percorren Europa descifrando misterios e fuxindo dos seus inimigos, dos que polo de agora se deron salvado grazas á intelixencia pouco común de Nemo e á lealdade de Ashlynn e Daniel.Varios contendentes dispútanse Bundelkhand, e Nemo, para salvar o seu reino, terá que renunciar ao seu nome e cruzar o océano na procura dun misterioso tesouro. O príncipe de pel escura, arrastrado polas correntes, fuxirá lonxe. En compañía de Daniel, de Ashlynn e do seu inseparable can Nautilus, sobrevoará Europa a bordo da súa aeronave. Praga é a meta. Alí vive un rabino que talvez poida axudalo a descifrar o enigma necesario para atopar o tesouro. Pero terá que facelo antes de que Madame Zeta e os escarlatas acaben con eles.Un mundo de criaturas lendarias, gólems e símbolos misteriosos envolve a vida do príncipe indio e dos seus compañeiros de viaxe. Entrementres, a néboa cobre as calellas de Praga, do mesmo xeito que os segredos escurecen o pasado de Nemo e os detalles da súa perigosa misión.

O neno mariñeiro

  • Título: O neno mariñeiro
  • Autor: Bernadino Graño
  • Colección: Narrativa.
  • Páxinas: 144
  • Formatos: papel e epub
  • Encuadernación: Rústica cosido a fío
  • Sinopse:

Elías, o afillado de Agustina, naceu no Seixo de Darbo, nunha casiña branca e de pedra. Pouco despois, nos tempos arrepiantes da guerra de España, naceron o seu irmán e a súa irmá, e a familia asentouse en Cangas, onde sempre se sentían as gaivotas. Alí, no barrio mariñeiro do Forte, dominaban os cheiros a pesca, a roupas de auga, a redes, e había un secadoiro de polbo e peixe. O mar estaba a rentes e rosmaba como un dragón desexoso de engulir a xente, con ventos que galgaban e miañaban como grandes feras.Novela de carácter autobiográfico, no ronsel de "Fins do mundo" e "Profecía do mar", obras esenciais na traxectoria literaria de Bernardino Graña, relata aqueles días de infancia, de fame e naufraxios nunha vila mariñeira do Morrazo, nos primeiros anos da guerra. Escrita cos fíos da memoria, retrata sen nostalxia e con humor a sociedade á intemperie da galerna e dos malos ventos de mar aberto, na que, a pesar das penalidades, a rapazada respiraba o aire salitroso con alegría. "O neno mariñeiro" é unha alfaia da literatura galega da memoria escrita por un clásico contemporáneo.

Falemos de teatro comezando polo IX Premio Manuel María de literatura Dramática Infantil, 2016

O valo

PORTADA

  • Título: O valo
  • Autor: Carlos Labraña
  • Ilustradora: Nuria Díaz
  • Colección: biblioteca dramática galega
  • Páxinas: 64
  • Fornatos: papel
  • Encuadernación: 
  • Cartonado
  • Sinopse:

No medio dun deserto, que se estende até onde alcanza a nosa vista, o Soldadiño de chumbo, un neno soldado, chanta unha bandeira e coloca un valo de arame, xusto onde no seu mapa marca a fronteira. Do outro lado do valo, Sahara, a rosa do deserto, unha rapaza abandonada, que foxe da guerra, trata de convencelo de que a deixe pasar, xa que está procurando un pozo onde saciar a súa sede. Xaora, sentados de costas, mirando as estrelas fugaces no firmamento, Sahara e o Soldadiño comparten idéntico ceo e comprenden que só na procura dos seus soños atoparán a liberdade.Peza dun único lance para dous personaxes, "O valo" propón unha emocionante reflexión sobre a igualdade e a paz entre todas as persoas e comunidades. Premio Manuel María de Literatura Dramática Infantil 2016, o xurado salientou “o carácter sobresaliente” desta peza que ten a guerra de Siria como pano de fondo.

XXIII Premio Álvaro Cunqueiro para textos teatrais, 2016:Suite Artabria

  • Título: Suite Artabria
  • Autor: Manuel Lourenzo.
  • Colección: Biblioteca Dramática Galega
  • Páxinas: 128
  • Formatos: papel
  • Encuadernación: Rústica cosida a fío
  • Sinopse:

Suite Artabria, de Manuel Lourenzo é un conxunto de tres pezas («Orzán», «O fulgor das atochas» e «Alerta na rúa do Pozo») con elementos comúns, concibidas, segundo o xurado, «como un roteiro por algúns dos espazos máis representativos da Coruña»: o Orzán, as Atochas e a Falperra. Trátase dun paseo pola intimidade escura e visceral dunha cidade amada polo autor, a través de tres barrios nos que se desenvolve cadansúa historia criminal, tecida en ambientes marxinais e con personaxes da realidade actual: perdedores, buscavidas, amargados, especuladores e corruptos que se enfrontan a situacións límite. A tonalidade da obra introdúcenos nunha atmosfera abafante que emprega unha linguaxe directa e, por momentos, poética, moi axeitada para expresar a deriva destes seres tristes e ao tempo dispostos a todo para garantír a súa supervivencia

Rosalía de Castro e o poder sexual

PORTADA

  • Título: Rosalía de Castro e o poder sexual
  • Autora: María Xosé Queizán 
  • Colección: ensaio
  • Páxinas: 152
  • Formatos: papel
  • Encuadernación: Rústica cosido a fío
  • Sinopse:

Rosalía de Castro é unha das escritoras que mellor comprendeu e reflectiu na súa obra, tanto poética como narrativa, a sedución, entendendo esta como o poder sexual que os homes exercen sobre as mulleres. Quere isto dicir que a primeira escritora galega no século XIX, recoñecida e valorada na actualidade por todos, ten como leitmotiv da súa obra a sexualidade e o poder patriarcal. Antes de que se estudase e se lle dese nome ao patriarcado, esta galega xa foi pioneira, con orixinalidade e con audacia, nun tema vixente na actualidade, causante dun holocausto que non se frea. Nas novelas e ensaios rosalianos e en boa parte da súa poesía a muller é a principal protagonista, unha muller que padece os efectos do abuso do patriarcado, tanto no aspecto político como emocional, sendo, como sinala Kathleen March, “a opresión da muller o seu tema único”.María Xosé Queizán reúne aquí sete ensaios de temática rosaliana, dende o introdutorio, que lle dá título, no que se estuda o carácter feminista de toda a obra rosaliana, pasando polos que abordan o amor e o suicidio na obra poética, até os dedicados á súa consideración a través da historia e á persecución que sufriu no seu tempo. Complétase o libro con media ducia de poemas e dous relatos nos que Queizán homenaxea a nosa primeira escritora.

h2>KALANDRAKA

CARTA A UN PROFESOR MOZO

  • Título: CARTA A UN PROFESOR MOZO
  • Autor: Philippe Meirieu
  • Traductor: Henrique Harguindey 
  • Colección: biblioteca de pedagoxía
  • Páxinas: 144
  • Formato: papel.
  • Encuadernación: rústica.
  • Sinopse: 

“Quixera tentar procurar convosco o que funciona na cerna
do oficio, ese fogar mitolóxico de onde parte o esencial da nosa
enerxía e de onde vén tamén, nos momentos de depresión,
o noso desazo. Quixera amosarvos que, malia a avalancha
de disposicións máis ou menos oficiais e a complexidade da nosa
institución escolar, malia o peso das tarefas administrativas
que temos que realizar cada día, malia o formatado dos nosos
alumnos a través da mediocridade televisiva, malia as presións
sociais que se exercen sobre nós dende todas as partes,
malia a desaparición –no noso ambiente escolar e en moitas
das nosas reunións de profesores– de toda pegada de poesía,
é aínda posible que a transmisión aconteza na clase
e que de súpeto o oficio teña, daquela, sentido…”
Philippe Meirieu é unha das personalidades máis destacadas
da actualidade en Francia no campo das Ciencias da Educación.
Recoñecido polos seus textos e intervencións públicas en favor
dunha visión progresista da escola e da educación, nesta “Carta
a un profesor mozo” reflexiona sobre o oficio dos profesores
na actual sociedade e aborda cuestións da formación deste gremio
nas súas diversas vertentes: deontoloxía, ética, desenvolvemento
cultural e didáctico, claves cidadás...
Redactouna en 2005, recén chegado ao cargo de director
do Instituto Universitario de Formation de Maîtres de Lyon.
Trátase dun ensaio para o profesorado máis novo con indicacións
que van dende a acción docente entendida como parte
de proxectos conxuntos a escala de centros, ata a existencia
de proxectos de centro enfocados ao alumnado, pasando
pola convición de que a educación debe ser inclusiva,
consideracións sobre as avaliacións, a necesidade de traballar
con esixencia, ou o funcionamento das escolas como institucións
abertas á cidadanía.
A calidade didáctica e a súa intensa participación nos principais
debates sobre a orientación dos programas de educación
en Francia afloran nas páxinas do libro: lectura imprescindible
construída con vigor intelectual. O propio autor asina un limiar
redactado especificamente para esta edición en galego.

A TERRA DE ANNA
UNHA HISTORIA SOBRE O CAMBIO CLIMÁTICO

PORTADA

  • Título: A TERRA DE ANNA
    UNHA HISTORIA SOBRE O CAMBIO CLIMÁTICO
  • Autor: JOSTEIN GAARDER
  • Traductor: DAVID A. ÁLVAREZ
  • Colección: Narrativa.
  • Páxinas: 160
  • Formatos: papel
  • Encuadernación: rústica.
  • Sinopse:

“…Mais na Noitevella do ano en que Anna celebrou
o seu décimo aniversario, non nevara nin nas alturas
nin nos vales. A xeada había xa tempo que chantara
os dentes na terra, pero á parte de manchas aquí e acolá,
na montaña non había neve. Mesmo o impoñente cumio
sobresaía vergoñentamente espido baixo o ceo, desposuído
do branco abrigo invernal. Entre os adultos murmurábase
algo de «quentamento global» e «cambio climático»,
e Anna tomou nota desas novas palabras. Por primeira vez
na súa vida, tivo a impresión de que o mundo se estaba
deteriorando…”
O día do seu cumpreanos, Anna recibe como agasallo
un vello anel cun rubí. A partir de aí -como a Casandra
do mito grego- a rapaza comeza a ter soños premonitorios.
Unha noite é transportada desde a súa idílica cabana na montaña
norueguesa ata o mundo desolado e agonizante no que vive
a súa bisneta Nova, en 2082: o mar incrementara moitos metros
o seu nivel e o planeta perdera a maior parte da súa riqueza,
o deserto avanzara por todos os continentes, destruíranse
numerosos ecosistemas e miles de especies de plantas e animais
extinguíranse ou estaban en vías de desaparición. Ao espertar
dese pesadelo, Anna e o seu amigo Jonas, xunto co doutor
Benjamin, tentarán advertir a humanidade do perigo para evitar
a catástrofe natural: o abuso do petróleo, a emisión descontrolada
de CO2 á atmosfera, a deforestación das superficies arboradas…
son moitas as ameazas reais e pouco o tempo para invertir
a tendencia destrutiva que aboque a un escenario tan apocalíptico.
O antigo anel que lle entregaran polo seu aniversario resultará ter
máis importancia do que parecía.
Dirixida a lectores xuvenís e a público adulto, “A Terra de Anna”
aborda o desafío medioambiental: a cabalo entre o pasado,
o presente e o futuro, entre os seus ingredientes destacan
a emoción e o misterio. Jostein Gaarder volve apostar por unha
protagonista feminina, curiosa, idealista e valente para abordar
as grandes cuestións sobre o mundo, a humanidade e a vida

MAIS DE COMPAÑÍA

PORTADA

  • Título: ANIMAIS DE COMPAÑÍA
  • Autor: MANUEL LOURENZO GONZÁLEZ
  • Ilustrador: ÓSCAR VILLÁN
  • Colección: xogo de palabras.
  • Idiomas: galego, castellano
  • Páxinas: 36
  • Formato: papel
  • Encuadernación: Cartoné
  • Sinopse:  

Esta era unha vella moi vella
á que chamaban dona María.
A pobre vivía soa, moi soa,
sempre triste e aburrida.
Unha mañá subiu ao monte…
A vella dona María subiu un día ao monte e volveu cunha caixa
na que gardara varios bechiños silvestres para que lle fixesen
máis levadeira a súa soidade. Aconteceu daquela que unha veciña
curiosa e algo lingoreteira quixo saber que había dentro.
Dona María contoullo, mais a muller entendeu algo que nada tiña
que ver coa realidade. A partir de aí, armouse en toda a vila
unha tremenda confusión que chegou a alarmar as autoridades.
Que habería de certo no misterioso recipiente da anciá?
“Animais de compañía” é un relato construído a partir dun xogo
de palabras que amosa o moito que pode variar a percepción
dos acontecementos ao iren pasando de boca en boca.
Estes versos rimados e cheos de humor animan os lectores a xogar
por si mesmos formando e deformando a linguaxe; unha proposta
que nos remite á obra de clásicos como Lewis Carroll.
O texto de Manuel Lourenzo González vai acompañado nesta nova
edición polas ilustracións de Óscar Villán: co seu estilo persoal
e co apoio dun intenso colorido, as imaxes destacan pola
expresividade dos personaxes e por reflectir con sinxeleza
e eficacia o divertido xogo de palabras.

Ola lectores! Hoxe temos a recensión dun libro que recomendo moito. Queredes saber porque? Pois a ler!

Datos bibliográficos: 

Portada: 22 segundos

  • Título: 22 segundos.
  • Autora: Eva Mejuto.
  • Editorial: Xerais.
  • Colección: fora de xogo.
  • Páxinas: 136
  • Formatos: papel e Epub.

Sinopse:

O que non se di é coma se non existise, afirmara o avó un día, e xa ía sendo hora de existir. Ata ese momento só vivira de portas para dentro. Agora xa non había marcha atrás. A cámara pedíalle que falase."Son Álex, un mozo transexual. Abro este vlog para compartir con vós a miña vida. Quen me coñeza e estea a ver este vídeo entenderá moitas cousas, ou mesmo non comprenderá –ou non quererá comprender– nada. O distinto asusta, dá vertixe porque obriga a cuestionarse tantas cousas... E por iso fago este vídeo, porque non quero ter máis medo, nin vergoña de ser quen son."Antes de que lle dese tempo a pensar, conectou a cámara co ordenador. Vinte e dous segundos. Ese foi o tempo que tardou o arquivo en subir á rede. "22 segundos" relata, en primeira persoa, anacos da infancia e adolescencia dun mozo transexual que, desde os primeiros anos sabe –sen poñerlle etiquetas– que a súa identidade de xénero non coincide co sexo que lle asignaron ao nacer. Unha obra que busca visibilizar, desde a empatía, un colectivo de persoas historicamente silenciadas e denigradas que loita por que as leis –e a sociedade– deixen de consideralas enfermas.

Recensión: 

Alex ten a cámara frente a sí, esta listo para contar a sua historia, a historia de como comenzou a existir.

«A luz vermella da cámara escintilaba diante del. Levaba moito tempo dándolle voltas á idea e estaba claro que quería facelo, mais agora a cámara acesa estáballe a pedir que falase xa, dunha vez.

Veña, ho, a que esperas? Bótao fóra. E logo non trousa todo o mundo o que pensa, o que fai, o que come e ata o que mexa en Internet? O que non se di é coma se non existise, dixéralle o avó un día, e xa ían sendo horas de existir. Álex, ata o de agora, só vivira de portas para dentro. Comezou a transpirar unha suor fría que lle escorregou polas costas ata o van. Xa non había marcha atrás. Estaba decidido.

 

[...]

Antes de que lle dese tempo a pensar, conectou a cámara co ordenador. Vinte e dous segundos. Ese foi o tempo que tardou o arquivo en subir á rede.»

22 Segundos conta como Alex, acompañado e guiado pola súa familia e amigos, percorre o camiño para chegar a ser quen é.

Personaxes

style="font-size: 16px">:

  • O avó: ese pilar de apoio para Alex dende sempre.
  • A nai: o personaxe que maior evolución ten na novela, por como cambia a súa forma de ver a Alex.
  • Alex: gustaríame que o libro fora mais longo para coñecer mellor a Alex e profundizar mais na súa evolución e cambio.

Cómo é 22 segundos:

Unha novela, áxil, amena, fresca e cercana. Unha boa forma de achegarse a comunidade trans.

Datos curiosos:

Cousas que me chamaron atención de este libro.

  • Primeira novela de temática transexual escrita en galego:  A novela de Eva Mejuto é a primeira novela de temática trans escrita en galego e ademais é literatura xuvenil. Quén dixo que os xóvenes non poden ler de calquera tema?
  • A portada: sinxela e atrevida foi o primeiro que me chamou deste libro.
  • Os capítulos: Os capítulos deste libro están numerados como segundos, os segundos que tarda o vídeo de Alex en subir a rede.
  • Alex: Qué me chamou a atención de Alex? O pronome que utiliza durante a narración según se sentía.

Opinión persoal:

Escrito de forma sinxela, directa e cercana este libro cautivoume dende o principio.

O feito de que esté contada en primeira persoa crea unha sensación de cercanía que fará que a lectura resulte mais envolvente.

 

Gustaríame que nalgunhas partes a autora profundizara un pocuco mais ou ampliara algunha información.

 

 

En dedefinitiva: recomendo esta novela a toda/o aquel que desexe ler algo novoen, diferente, cercano e refrescante. 

 

Espero que a autora continue escribindo e que siga traendo novelas tan necesarias coma esta.

Parabéns Eva.

 

 

***
Colabora con nós

. Infórmate de cómo

Hoxe traemos unha recensión moi especial, pois é a da primeira obra publicada dunha das autoras á que seguen con moita fervenza as dúas galegas do grupo... ¡Ledicia Costas!

Datos do libro:

  • Portada:

 

  • Título: "Unha estrela no vento"
  • Autora: Ledicia Costas
    Páxinas: 224
    Encuadernación: tapa blanda
    Editorial: XERAIS
    Lengua: GALEGO
    ISBN: 9788483024812

Sinopse:

Unha estrela no vento é a historia de Miguel Foz, un estudiante dun instituto vigués de bacharelato de dezasete anos. Comproba como o seu mundo derrúbase dun día para outro; farto do seu pai, da súa profesora de literatura, de toda a xente que o rodea, síntese que é diferente a todos. Recibe unha boa malleira, que o deixa eivado na casa durante días, mentres os seus colegas que frecuentan a sala de billar da cervexería Lagoa deciden vingarse por ela. Ábrese un enfrontamento entre dúas pandas que será moi diferente ó que todos eles agardan. Miguel Foz atopará no seu curmán Abel, que padece unha minusvalía física, e en Reina, unha moza xitana que vende rosas, o que é a solidariedade e o amor. Reina e Abel ensinaranlle a ver a vida dun xeito distinto.

 

A autora:

Ledicia Costas. Nacín en Vigo alá polo 1979, cando o verán estaba a piques de morrer. Neta dun inventor e filla de dous creadores de soños, escribo desde que teño memoria. Debutei na colección Fóra de Xogo coa novela “Unha estrela no vento” (Xerais 1999), obra escrita en plena adolescencia e que está traducida ao catalán. Na colección Abismos, xunto con outras 24 narradoras, publiquei o relato “Negrita” no volume “Narradoras” (Xerais 2000). “O corazón de Xúpiter” (Xerais 2012) é a miña segunda novela, “Recinto Gris” (Xerais, 2014) a terceira e ''Un animal chamado néboa'' (Xerais, 2015) a cuarta.. En 2014 gañei o Premio Merlín de Literatura Infantil e o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil 2015 con “Escarlatina, a cociñeira defunta” (Xerais, 2014), en 2016 publiquei “Esmeraldina, a pequena defunta” e “Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta” Premio Lazarillo de Literatura Xuvenil 2015 en 2017 "A señorita Bubble". Síntome poeta con alma de equilibrista, porque recito nos lugares máis propicios á caída: no autobús, no supermercado, nos bares, en tendas de conxelados… E debe ser por iso que formo parte do colectivo Poetas da Hostia. A miña obra poética está recollida en distintas publicacións colectivas. Individualmente teño publicado o poemario “Xardín de Inverno”. Son avogada a tempo parcial e poeta a tempo completo. E nas horas libres escribo novela, que é a miña verdadeira paixón.

Personaxes:
Miguel: é o protagonista. A través dos seus ollos coñecemos a vida dun rapaz de 17 anos, un rapaz ao que a vida non llo está poñendo nada fácil pero que segue loitando a pesar de todo.
Reina: Conecta axiña con Miguel e cos seus xestos, ese mercarlle a rosa para regalarlla, tratala coma a unha máis, defendela… A relación con seu irmán é de submisión da muller fronte ó home da casa; resulta un pouco incrible que sexa capaz de quedarse con Miguel e non o obedeza volvendo á súa casa cando a ameaza.

Abel: é o curmán do protagonista. Unha das persoas polas que máis aprecio sente Miguel; é un rapaz cunha deficiencia física, emprega cadeira de rodas, o pequeno retraso que conleva a súa discapacidade está representado a través da súa lentitude/dificultade que ten para comprender feitos tales como a pelexa e a morte dos seus pais.

Paula: é a irmá pequena de Miguel, unha rapaza chea de tenrura pola que o noso protagonista sinte moito agarimo.
Nai de Miguel: é unha das poucas persoas que cre nel dende un principio, mostrando unha gran comprensión incluso nos peores momentos; unha muller que loita pola súa familia e, por iso, logo de que Abel quede orfo o leva para a súa casa.
Pai de Miguel: representa todo o contrario á nai. É un mentireiro que vive a súa propia vida, olvidándose por completo de que ten unha familia, só sente aprecio pola súa filla pequena.
Profesora de literatura: Representa o mundo dos adultos que ten o seu esquema feito respecto ós adolescentes, pero tamén o mundo dos profesionais preocupados polas persoas coas que traballan. Miguel confunde o seu interese e valoración co «tenme manía».

Maqui: Un do grupo de Miguel. Neste caso, un personaxe case antagonista que comeza sendo amigo para converterse finalmente en inimigo. Ó longo do relato imos descubrindo coma ademais de presumido e fardón é racista, e remata mudando a traidor do seu grupo. Considera escoria a Abel e Reina.

Opinión persoal:

Coñecín este libro alá polos meus anos mozos, 2008, cando tiven este libro como lectura obrigatoria na asignatura de "Lingua Galega". Foi unha lectura moi amena, un libro que conseguiu encandilarme coas súas palabras e co cal inmiscuinme por completo no mundo de Miguel e os seus amigos.
Un detalle que me chamou moito a atención nesta lectura foi o feito de que cada capítulo comeza cunha cita musical, así como a insistencia de Miguel por escoitar sempre ao grupo " The Brokers", o que nos reflicte a importancia que os adolescentes lle dan á música nas súas vidas.
Recomendo a lectura deste libro polo ben que fala Ledicia Costas do mundo da adolescencia: as súas pelexas, as traicións, os amores e desamores... todo isto dende a perspectiva de alguén que acaba de pasar por este ciclo, pois non debemos esquecer que este libro foi publicando cando a autora contaba con 20 anos de idade.
Outro motivo polo que recomendo este libro é polo seu valor da amizade, pois sen contar coa traizón de Maqui ensínanos que non todos somos iguales e que non debemos xulgar á xente polos prexuízos que teñamos hacia ese colectivo, senón que todos debemos xulgar en base á nosa experienci.
O libro conta cun final moi...
¡lÉdeo e comentade que vos pareceu!

Espérovos nunha nova recensión!

Datos do libro:

Portada:

Título: "Cartas de Inverno"

Autor: Agustín Fernández Paz

Editorial: edicións Xerais

Colección: Fóra de xogo

Primeira edición: 1995

Páxinas: 123

 

 

Sinopse:

Despois dunha longa estadía en Québec, o escritor Xabier Louzao volve a Galicia e atopa as cartas que o seu amigo Adrián lle escribira na súa ausencia. Unhas cartas que, nunha espiral de enigmas, descobren os estraños sucesos que está a vivir Adrián na súa nova casa e que levan a Xabier a acudir na súa axuda. Pero alí, na vella casa colonial, os dous amigos terán que enfrontarse a misterios que tal vez as persoas nin tan sequera somos quen de imaxinar. A narración está estruturada ó xeito das monecas rusas: unha voz (en terceira persoa) que dá paso a outra voz (en primeira), que a súa vez dá paso tamén a outra voz (tamén en primeira persoa). E cando esta acaba, unha recuperación escalonada e simétrica das voces anteriores. Cartas de inverno recibiu o Premio Rañolas, ó mellor libro infantil e xuvenil galego do ano 1995.

En 2016, este libro ía pola súa 36ª edición, o que a sitúa como unha das obras máis importantes do autor galego.

 

 

O autor: 

 

Agustín Fernández Paz naceu o 29/05/1947 en Vilalba, (Lugo). Impartiu numerosos cursos relacionados coa didáctica da lingua, sempre vinculado a movementos de renovación pedagóxica; ditos cursos déronlle us dos papeis máis importantes dentro da literatura galega polo seu afán de renovación.

Foi gañador de mumerosos premios, tales como o "Premio Merlín" en 1989 co libro "as Flores Radiactivas"; 2004, " Irmandade do Libro", coma mellor autor do ano; "Premio Xosé Neira Vilas", en 2007 co libro "o Único que Queda É o Amor"... e moitos máis.

Faleceu en 2016 na cidade "olívica".

 

Opinión sobre a obra:

É unha historia narrada de forma epistolar, onde cada carta se emprega para describir as sensacións das personaxes, así como facer un percorrido pola casa onde Adrián e Sabier están a vivir esta aventura tan tremulenta.

En canto ao final, a miña valoración é moi positiva, pois é aberto e deixa voar a imaxinación do lector cara aos seus medos, pois en ningún momento se concreta cal é o mesterio que rolda pola casa encantada, o que permite que o lector  sitúe aí os elementos que máis pavor lle xeran.

 

Centro de preferencias de privacidad

Cookies propias del sitio

Se usan para almacenar tu nombre, correo, IP y demás datos que dejas en los formularios de comentarios, contacto, acceso y tus preferencias de privacidad.

AUTH_KEY, SECURE_AUTH_KEY, LOGGED_IN_KEY, NONCE_KEY, comment_author, comment_author_email, comment_author_url, rated, gdpr, gawdp, wfwaf-authcookie, wordpress_logged_in, wordpress_sec, wordpress_test_cookie, wp-settings-1, wp-settings-time-1, wp_woocommerce_session, a11y-high-contrast, a11y-larger-font, __cfuid, tk_lr, tk_or, tk_r3d

Cookies de terceros

Usamos cookies de terceros en las que se almacenan externamente datos para conocer tus usos de navegación, y los elementos compartidos en redes sociales. También son usadas por el sistema de afiliados de Amazon.