Saltar al contenido

Hola lectores.
Espero que hayais tenido una buena semana y un genial fin de semana. Este jueves es el día de as letras galegas, y para convemorarlo, os traigo una reseña de un libro que leí hace unos años que me llegó al corazón. Es el primer libro que leí de Ledicia costas, aunque también el último.
Espero que os guste, aquí os dejo la recensión de O Corazón De Xúpiter.
¿Leemos?

Datos bibliográficos

Portada

  • Título: O corazón de Xúpiter.
  • Autora: Ledicia Costas
  • Nº de páxinas: 224
  • Encuadernación:Tapa branda.
  • Editorial: XERAIS
  • Lingua: GALEGO

 

Sinopsis

Non foi doado para Isla mudar de cidade e empezar de cero nun novo instituto. Devecía por dar un paseo polo espazo, avistando planetas a través do telescopio, mergullada no ventre do universo. Casiopea, o nome da tartaruga máxica de Momo, era o nick que empregaba nos foros sobre astronomía nos que participaba adoito. Alí coñeceu a Xúpiter, alguén que semellaba saber moito de estrelas. As longas conversas até ben entrada a madrugada prenderan unha luz, entre os dous existía unha maxia que traspasaba as fronteiras do ciberespazo. Isla sentiu a necesidade de sabelo todo sobre Xúpiter: onde vivía, a que instituto ía, o seu nome real… Quedaron para se coñecer nunha noite de San Xoán de cacharelas e mar embravecido. Foi entón, despois de despedirse da súa amiga Mar, cando Isla se precipitou na escuridade. A súa vida estaba a piques de cambiar para sempre.

Recensión.
Neste libro vemos como Isla, que acaba de mudarse cos seus pais, comeza unha nova vida. Non coñece a ninguén no seu novo destino, pero pronto isto cambia cando Mar entra na súa vida.
Mar non será a única amiga que Isla fará, tamén coñecerá a Anxo, un mozo encantador y doce, pero a súa vida a marcará Xúpiter, un rapaz estraño ao que coñecerá por internet.
Rapidamente Casiopea, que é como Isla faise chamar, e o misterioso Xúpiter, forxarán entre eles unha forte amizade, inda que Isla comeza a sentir algo mais polo rapaz.
A noite na que coñécense, a vida de Isla cambiará e deixará de vivir na luz para vivir na sombra.

Opinión persoal.

Esta é unha historia conmovedora, poucos libros fixéronme chorar, pero ningún antes de O Corazón De Xúpiter. Ledicia Costas logrou o que nunca ninguén fixera, que eu non solo chorara, se non que sentira como o meu corazón rompíase en mil pedazos diminutos.
Eu non sabía con qué íame a atopar cando abrín este libro, é mais, preguntábame se podería entendelo, por iso do galego, pero non é complicado e o leín sen mais problemas… recomendoumo miña xefa e… Non pensei que chegaríame tan fondo, que soñaría tanto con elo e que sentiríame así ao rematalo.
Non quero facervos spoiler, así que solo vos direi que o leades, que vos deixedes levar por el polo mar que rodea a Isla, polas treboadas da súa vida e por todo ó que a vixía nas sombras.
Ás palabras de Ledicia Costas atravesáronme a anima e chegaron a unha parte de min descoñecida, nunca pensei que me íame a chear tanto e a vez deixarme tan valeira un libro, pero este o fixo.
Quero utilizar esta entrada para darlle ás grazas a esta escritora por tanto, por deixarme por un momento formar parte da vida de Isla, por crear una fiestra o seu mundo e por facernos sentir a quenes limos este libro, todo con tanta intensidade e tanto realismo.
Quizá no foi doado escribir esta historia, e menos ese final, pero quero agradecerche, Ledicia Costas, por esta historia, e sí, tamén por ese final, pode axudar a moita xente y facernos reflexionar sobre todo o que narras neste libro tan repleto de verdades e vágoas.

Opinión de Alba

atopámonos ante outro gran libro de Ledicia Costas, pero esta vez... non só estaremos acompañados pola ficción, senón tamén por algo moito peor, por algo que lle pode acontecer a calquera e... que non sempre ten un final fácil.
Este libro paréceme moi importante, xa que estamos nun auxe moi forte das tecnoloxías, polo que tódolos rapaces teñen acceso moi fácil ás redes sociaies pero, están preparados para internarse nese mundo? Saben en realidade cales son os perigos que por alí se poden atopar?
Moitas respostas a estas preguntas e moitas máis son as que atoparemos nesta obra.
O que máis me chamou a atención da composición do texto foron as citas que preceden a cada capítulo, coma se polo seu contido puidésemos xogar coa imaxinación e chegar a adiviñar o que acontecerá.

 

Lectores, leed este libro, dejaros llevar por las palabras de esta gran escritora y os digo que no os arrepentiréis.
¡Un saludo y hasta la próxima lectura!

Ola lectores! Hoxe teño unha nova recensión para vos.

DATOS BIBLIOGRÁFICOS: 

Portada

  • Título: A señorita Bubble.
  • Autora: Ledicia Costas.
  • Ilustrador: Andrés Meixide.
  • Editorial: XERAIS
  • Páxinas: 168
  • Encuadernación: tapa branda.
  • Ebook: Si.

A xente da vila sentiu un odio repentino pola señorita Bubble desde o mesmo día da súa chegada. A inventora apareceu por sorpresa unha mañá solleira, conducindo un convertible que funcionaba a vapor, e instalouse naquela vivenda que levaba tantos anos deshabitada. Repudiárona polo seu atavío, polos seus inventos, polo seu singular xeito de vivir. Ninguén sospeitaba o que en realidade sucedía no interior da mansión da señorita Bubble.

Ilustración interior de la protagonista
«Todo empezou un luns, que é o mellor día da semana para que sucedan cousas»

Recensión: 

Existen persoas simpáticas, antipáticas, lunáticas, aristocráticas, reumáticas... e indescritibles coma a señorita Bubble.
Na vila todo o mundo a chama a Meiga Caníbal pero... Quen é en realidade esa muller de aspecto peculiar?

Noa e Sofi, dúas nenas de espírito aventureiro están dispostas a descubrir que se agocha tras as portas da misteriosa Mansión Bubble.

Ilustración interior
«—Imos alá. Ábrete, sesamo!
E tan pronto a Señorita Bubble pronunciou esas palabras, as portas mecánicas abríronse, mostrado todo un mundo onde a ciencia e a tecnoloxía latexaban coa forza dun corazón mecánico».

Opinión persoal

A pluma de Ledicia Costas sorprende unha vez mais con esta novela divertida, fresca, chea de cousas imposibles e algo máxicas, con personaxes peculiares e fortes mensaxes.

Se alguén pode facer que creas no imposible e sen dúbida a señorita Bubble
Con esa forma de vestir tan peculiar (Quen non quere un sombreiro cheminea?) eses tolos trebellos, esas ideas que rozan o imposible e esa facilidade de facerte crer no incrible.

De todos os personaxes excéntricos que levo coñecido, Bubble é unha das miñas favoritas.

Noa e Sofi: As pequenas irmás chegan para demostrarnos que non debemos fiarnos das aparencias e que debemos saber ver mais aló da imaxe que a desconfianza e o medo crean. Creo que todos levamos un pouco destas irmás dentro e que non debemos perdelo.

Esta novela duroume un suspiro, unha desas tardes perfectas para ler no xardín, Deixoume con ganas de coñecer mais a esta inventora e as súas ideas tan fantásticas.

Hoxe traemos unha recensión moi especial, pois é a da primeira obra publicada dunha das autoras á que seguen con moita fervenza as dúas galegas do grupo... ¡Ledicia Costas!

Datos do libro:

  • Portada:

 

  • Título: "Unha estrela no vento"
  • Autora: Ledicia Costas
    Páxinas: 224
    Encuadernación: tapa blanda
    Editorial: XERAIS
    Lengua: GALEGO
    ISBN: 9788483024812

Sinopse:

Unha estrela no vento é a historia de Miguel Foz, un estudiante dun instituto vigués de bacharelato de dezasete anos. Comproba como o seu mundo derrúbase dun día para outro; farto do seu pai, da súa profesora de literatura, de toda a xente que o rodea, síntese que é diferente a todos. Recibe unha boa malleira, que o deixa eivado na casa durante días, mentres os seus colegas que frecuentan a sala de billar da cervexería Lagoa deciden vingarse por ela. Ábrese un enfrontamento entre dúas pandas que será moi diferente ó que todos eles agardan. Miguel Foz atopará no seu curmán Abel, que padece unha minusvalía física, e en Reina, unha moza xitana que vende rosas, o que é a solidariedade e o amor. Reina e Abel ensinaranlle a ver a vida dun xeito distinto.

 

A autora:

Ledicia Costas. Nacín en Vigo alá polo 1979, cando o verán estaba a piques de morrer. Neta dun inventor e filla de dous creadores de soños, escribo desde que teño memoria. Debutei na colección Fóra de Xogo coa novela “Unha estrela no vento” (Xerais 1999), obra escrita en plena adolescencia e que está traducida ao catalán. Na colección Abismos, xunto con outras 24 narradoras, publiquei o relato “Negrita” no volume “Narradoras” (Xerais 2000). “O corazón de Xúpiter” (Xerais 2012) é a miña segunda novela, “Recinto Gris” (Xerais, 2014) a terceira e ''Un animal chamado néboa'' (Xerais, 2015) a cuarta.. En 2014 gañei o Premio Merlín de Literatura Infantil e o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil 2015 con “Escarlatina, a cociñeira defunta” (Xerais, 2014), en 2016 publiquei “Esmeraldina, a pequena defunta” e “Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta” Premio Lazarillo de Literatura Xuvenil 2015 en 2017 "A señorita Bubble". Síntome poeta con alma de equilibrista, porque recito nos lugares máis propicios á caída: no autobús, no supermercado, nos bares, en tendas de conxelados… E debe ser por iso que formo parte do colectivo Poetas da Hostia. A miña obra poética está recollida en distintas publicacións colectivas. Individualmente teño publicado o poemario “Xardín de Inverno”. Son avogada a tempo parcial e poeta a tempo completo. E nas horas libres escribo novela, que é a miña verdadeira paixón.

Personaxes:
Miguel: é o protagonista. A través dos seus ollos coñecemos a vida dun rapaz de 17 anos, un rapaz ao que a vida non llo está poñendo nada fácil pero que segue loitando a pesar de todo.
Reina: Conecta axiña con Miguel e cos seus xestos, ese mercarlle a rosa para regalarlla, tratala coma a unha máis, defendela… A relación con seu irmán é de submisión da muller fronte ó home da casa; resulta un pouco incrible que sexa capaz de quedarse con Miguel e non o obedeza volvendo á súa casa cando a ameaza.

Abel: é o curmán do protagonista. Unha das persoas polas que máis aprecio sente Miguel; é un rapaz cunha deficiencia física, emprega cadeira de rodas, o pequeno retraso que conleva a súa discapacidade está representado a través da súa lentitude/dificultade que ten para comprender feitos tales como a pelexa e a morte dos seus pais.

Paula: é a irmá pequena de Miguel, unha rapaza chea de tenrura pola que o noso protagonista sinte moito agarimo.
Nai de Miguel: é unha das poucas persoas que cre nel dende un principio, mostrando unha gran comprensión incluso nos peores momentos; unha muller que loita pola súa familia e, por iso, logo de que Abel quede orfo o leva para a súa casa.
Pai de Miguel: representa todo o contrario á nai. É un mentireiro que vive a súa propia vida, olvidándose por completo de que ten unha familia, só sente aprecio pola súa filla pequena.
Profesora de literatura: Representa o mundo dos adultos que ten o seu esquema feito respecto ós adolescentes, pero tamén o mundo dos profesionais preocupados polas persoas coas que traballan. Miguel confunde o seu interese e valoración co «tenme manía».

Maqui: Un do grupo de Miguel. Neste caso, un personaxe case antagonista que comeza sendo amigo para converterse finalmente en inimigo. Ó longo do relato imos descubrindo coma ademais de presumido e fardón é racista, e remata mudando a traidor do seu grupo. Considera escoria a Abel e Reina.

Opinión persoal:

Coñecín este libro alá polos meus anos mozos, 2008, cando tiven este libro como lectura obrigatoria na asignatura de "Lingua Galega". Foi unha lectura moi amena, un libro que conseguiu encandilarme coas súas palabras e co cal inmiscuinme por completo no mundo de Miguel e os seus amigos.
Un detalle que me chamou moito a atención nesta lectura foi o feito de que cada capítulo comeza cunha cita musical, así como a insistencia de Miguel por escoitar sempre ao grupo " The Brokers", o que nos reflicte a importancia que os adolescentes lle dan á música nas súas vidas.
Recomendo a lectura deste libro polo ben que fala Ledicia Costas do mundo da adolescencia: as súas pelexas, as traicións, os amores e desamores... todo isto dende a perspectiva de alguén que acaba de pasar por este ciclo, pois non debemos esquecer que este libro foi publicando cando a autora contaba con 20 anos de idade.
Outro motivo polo que recomendo este libro é polo seu valor da amizade, pois sen contar coa traizón de Maqui ensínanos que non todos somos iguales e que non debemos xulgar á xente polos prexuízos que teñamos hacia ese colectivo, senón que todos debemos xulgar en base á nosa experienci.
O libro conta cun final moi...
¡lÉdeo e comentade que vos pareceu!

Espérovos nunha nova recensión!

Centro de preferencias de privacidad

Cookies propias del sitio

Se usan para almacenar tu nombre, correo, IP y demás datos que dejas en los formularios de comentarios, contacto, acceso y tus preferencias de privacidad.

AUTH_KEY, SECURE_AUTH_KEY, LOGGED_IN_KEY, NONCE_KEY, comment_author, comment_author_email, comment_author_url, rated, gdpr, gawdp, wfwaf-authcookie, wordpress_logged_in, wordpress_sec, wordpress_test_cookie, wp-settings-1, wp-settings-time-1, wp_woocommerce_session, a11y-high-contrast, a11y-larger-font, __cfuid, tk_lr, tk_or, tk_r3d

Cookies de terceros

Usamos cookies de terceros en las que se almacenan externamente datos para conocer tus usos de navegación, y los elementos compartidos en redes sociales. También son usadas por el sistema de afiliados de Amazon.