Saltar al contenido

Hola lectores.
Espero que hayais tenido una buena semana y un genial fin de semana. Este jueves es el día de as letras galegas, y para convemorarlo, os traigo una reseña de un libro que leí hace unos años que me llegó al corazón. Es el primer libro que leí de Ledicia costas, aunque también el último.
Espero que os guste, aquí os dejo la recensión de O Corazón De Xúpiter.
¿Leemos?

Datos bibliográficos

Portada

  • Título: O corazón de Xúpiter.
  • Autora: Ledicia Costas
  • Nº de páxinas: 224
  • Encuadernación:Tapa branda.
  • Editorial: XERAIS
  • Lingua: GALEGO

 

Sinopsis

Non foi doado para Isla mudar de cidade e empezar de cero nun novo instituto. Devecía por dar un paseo polo espazo, avistando planetas a través do telescopio, mergullada no ventre do universo. Casiopea, o nome da tartaruga máxica de Momo, era o nick que empregaba nos foros sobre astronomía nos que participaba adoito. Alí coñeceu a Xúpiter, alguén que semellaba saber moito de estrelas. As longas conversas até ben entrada a madrugada prenderan unha luz, entre os dous existía unha maxia que traspasaba as fronteiras do ciberespazo. Isla sentiu a necesidade de sabelo todo sobre Xúpiter: onde vivía, a que instituto ía, o seu nome real… Quedaron para se coñecer nunha noite de San Xoán de cacharelas e mar embravecido. Foi entón, despois de despedirse da súa amiga Mar, cando Isla se precipitou na escuridade. A súa vida estaba a piques de cambiar para sempre.

Recensión.
Neste libro vemos como Isla, que acaba de mudarse cos seus pais, comeza unha nova vida. Non coñece a ninguén no seu novo destino, pero pronto isto cambia cando Mar entra na súa vida.
Mar non será a única amiga que Isla fará, tamén coñecerá a Anxo, un mozo encantador y doce, pero a súa vida a marcará Xúpiter, un rapaz estraño ao que coñecerá por internet.
Rapidamente Casiopea, que é como Isla faise chamar, e o misterioso Xúpiter, forxarán entre eles unha forte amizade, inda que Isla comeza a sentir algo mais polo rapaz.
A noite na que coñécense, a vida de Isla cambiará e deixará de vivir na luz para vivir na sombra.

Opinión persoal.

Esta é unha historia conmovedora, poucos libros fixéronme chorar, pero ningún antes de O Corazón De Xúpiter. Ledicia Costas logrou o que nunca ninguén fixera, que eu non solo chorara, se non que sentira como o meu corazón rompíase en mil pedazos diminutos.
Eu non sabía con qué íame a atopar cando abrín este libro, é mais, preguntábame se podería entendelo, por iso do galego, pero non é complicado e o leín sen mais problemas… recomendoumo miña xefa e… Non pensei que chegaríame tan fondo, que soñaría tanto con elo e que sentiríame así ao rematalo.
Non quero facervos spoiler, así que solo vos direi que o leades, que vos deixedes levar por el polo mar que rodea a Isla, polas treboadas da súa vida e por todo ó que a vixía nas sombras.
Ás palabras de Ledicia Costas atravesáronme a anima e chegaron a unha parte de min descoñecida, nunca pensei que me íame a chear tanto e a vez deixarme tan valeira un libro, pero este o fixo.
Quero utilizar esta entrada para darlle ás grazas a esta escritora por tanto, por deixarme por un momento formar parte da vida de Isla, por crear una fiestra o seu mundo e por facernos sentir a quenes limos este libro, todo con tanta intensidade e tanto realismo.
Quizá no foi doado escribir esta historia, e menos ese final, pero quero agradecerche, Ledicia Costas, por esta historia, e sí, tamén por ese final, pode axudar a moita xente y facernos reflexionar sobre todo o que narras neste libro tan repleto de verdades e vágoas.

Opinión de Alba

atopámonos ante outro gran libro de Ledicia Costas, pero esta vez... non só estaremos acompañados pola ficción, senón tamén por algo moito peor, por algo que lle pode acontecer a calquera e... que non sempre ten un final fácil.
Este libro paréceme moi importante, xa que estamos nun auxe moi forte das tecnoloxías, polo que tódolos rapaces teñen acceso moi fácil ás redes sociaies pero, están preparados para internarse nese mundo? Saben en realidade cales son os perigos que por alí se poden atopar?
Moitas respostas a estas preguntas e moitas máis son as que atoparemos nesta obra.
O que máis me chamou a atención da composición do texto foron as citas que preceden a cada capítulo, coma se polo seu contido puidésemos xogar coa imaxinación e chegar a adiviñar o que acontecerá.

 

Lectores, leed este libro, dejaros llevar por las palabras de esta gran escritora y os digo que no os arrepentiréis.
¡Un saludo y hasta la próxima lectura!

¡Hola lectores! Hoy viajé a mi estantería para buscar citas que compartir con todos vosotros.

A señorita Bubble de Ledicia Costas

Portada

«—Imos alá. Ábrete, sesamo!

E tan pronto a Señorita Bubble pronunciou esas palabras, as portas mecánicas abríronse, mostrado todo un mundo onde a ciencia e a tecnoloxía latexaban coa forza dun corazón mecánico».

La flor de fuego de Alba Quintas.

Portada

«Recuerdo tantas, tantísimas cosas. Era como si en el aire continuaran presentes los restos de aquel día, las imágenes, los sonidos. Era como si los recuerdos sólo hubieran estado esperando su regreso para despertar.»

«La insistencia de los adultos para que escogiera mi futuro siempre me ponía muy nervioso. ¿Dónde estaba nuestro derecho a estar perdidos?»

«La gente se quita la máscara cuando le cuenta sus pensamientos a una pantalla.»

«¿por qué nunca podemos hablar de lo mucho que nos importa alguien? ¿Por qué siempre los que nos rodean nos obligan a adoptar una actitud de indiferencia? ¿por qué debemos fingir que nada nos afecta? Como si eso sirviera de algo. Encerrar lo que sientes en tu interior solo te enloquece, hasta que llegas a ese punto en el que tienes ganas de gritar como nunca.»

Persona normal de Benito Taibo.

Portada

«Pero, déjame decirte que las cicatrices son muy importantes, hay que lucirlas con orgullo, porque cada una, pequeña o grande, cuenta una historia, tan pequeña o tan grande como quieras.»

«Y humano es el que piensa por sí mismo, el que se enfada ante las injusticias, el que celebra que se salve el niño en la inundación, el que cree firmemente en lo que cree, el que tiene sueños, el que puede enamorarse perdidamente.»

«De eso trata la educación sentimental. De poder reírse y llorar cuando lo necesite. De no usar una fachada falsa de ti mismo. De construir los sentimientos con sensaciones aparentemente diferentes.»

Por amor a ti, meu fillo de María José Rodríguez.

Portada

«Decateime de que vivir a soidade en compañía non ten nada que ver coa soidade elixida.»

«—O mellor que poiden facer na miña vida foi divorciarme de ti.

Dei a volta con paso firme e non me tremeu o pulso á hora de asinar… era o comezo dunha nova vida.»

O amor e as palabras de María Victoria Moreno.

Portada

«É un libro moi fermoso e as súas páxinas están cheas de paixases que eu podo percorrer até percibir a fragancia da herba, de desgoiros que aniñaron e aniñan hoxe no meu corazón e de rapaces que estudan, viaxan,xogan, van á procura do amor ou foxen del movidos por forzas misteriosas.»

«Por iso non me deteño e vou achegándome os portelos aos portelos onde asdiversas empresas venden billetes para viaxar, para fuxir, para voar, para soñar…»

Dos velas para el diablo de Laura Gallego.

Portada

«Pero entonces, súbitamente, una sombra me tapa la luz. Una sombra sinuosa de brillantes ojos rojos y enormes alas hechas de la más negra oscuridad.»

«—Pues en Bulgaria dicen: si pones una vela para Dios, pon dos para el diablo.»

Ladrones de libertad de Iria G. Parente y Selene M. Pascual.

Portada

«Contar cuentos, leyendas, es sencillo porque los personajes son desconocidos. Ni siquiera tienes que imaginarlos como seres de carne y hueso, sino como trozos de papiro movidos por el viento. Con las historias reales… es distinto.»

«—Lo único que quiero es… que me dejen vivir —Susurro— Quiero que me dejen ser quien no he podido ser estos años. Quiero ser… libre.»

«El cuerpo es sólo una carcasa que nadie elige. Que no nos define si no queremos que lo haga, aunque el mundo pretenda lo contrario. Lo que importa es lo que somos bajo él. nada más.»

«… ¿No estamos todos obsesionados con el tiempo, sean atardeceres, mareas o lunas? Somos esclavos del tiempo. Llámese presente, pasado o futuro.»

22 segundos de Eva Mejuto.

Portada

«O que non se dí é coma se non existise, dixéralle o avó un día, e xa ían sendo hora de existir.»

«—Querer ser coma o rabaño é de covardes, Adeliña. O que ahí que tentar, sempre, é ser un mesmo ou una mesma, con todas as letras. Se lle gusta aos demáis perfecto. E se non, pois tamén.»

Grita, Geala de Alexandra Osbourne.

Portada

«Descomunal, indómito, fiero. Es un lienzo que parece temblar por encima de la fuerza del viento. No consigue quedarse inmóvil. Está vivo y ruge. Brama colérico como si quisiera devorar las rocas del acantilado donde, los tres, inertes, presenciamos la orgánica obra de arte que se nos presenta delante. Y el mar no es azul como cuentan las historias y describen las voces. El mar es una lágrima, es acero, es grafito, guijarro y hierro. El mar no es azul...»

Dos chicos besándose de David Levithan.

Portada

«Ese es el poder de un beso: no puede matarte, pero si devolverte la vida.»

«Apropiada. Esa palabra es una jaula bien decorada que se usa para encerrar la verdad y colgarla en una estancia donde nadie se atreve a entrar.»

«Ryan le pregunta a Avery por el pelo rosa.

—Lo sé, es una elección de color un poco rara, ¿Verdad? Para un chico que nació como una chica y que quiere que lo vean como un chico. Piénsalo: es una muestra de lo arbitrario que es el género. El rosa es femenino, pero ¿Por qué? ¿Acaso son las chicas más rosas que los chicos? ¿Acaso son los chicos más azules que las chicas? Es algo que nos han vendido, como tantas otras cosas. Puedo llevar el pelo rosa siendo un chico. Tú puedes llevar el pelo azul siendo una chica. Si te liberas de toda la mierda estúpida y arbitraria con la que nos controla la sociedad, te sentirás más libre y, si te sientes más libre, te sentirás más feliz.»

«Puedes dar palabras, pero no puedes arrebatarlas. Y cuando las palabras se dan y se reciben es cuando se comparten. Recordamos esa sensación. Palabras tan reales que eran casi tangibles. Hay conversaciones de las que te acuerdas, por supuesto, pero por encima de todo está la sensación de dialogar. Eso es lo que recordarás, incluso cuando las palabras empiecen a difuminarse. Lo que diste, lo que recibiste. Lo cerca que sentiste a esa persona. Lo extraordinaria que fue esa cercanía. Compartir las palabras se vuelve tan importante como las propias palabras. La sensación permanece contigo, te vincula al mundo.»«La libertad no se limita a votar, casarse y besarse en la calle, aunque sean cosas importantes. La libertad también tiene que ver lo que te permites hacer.»

Saturno tamén é deus. De Uxia Casal.

Portada

«A angustia era para min un sentemento novo do que non tiña noticias de primeira man e que me fixo decatarme de que a vida pusuía máis matices dos que eu pensaba.»

Ya no tintas nada de Rubén de la Cruz. (Xenon)

Portada

«El amor es lo único en esta vida que crece cuando se reparte.»

«Querer o necesitar encajar en una sociedad enferma no es estar del todo sano.»

«Me escapo entre líneas, música y libros

y ellos encuentran en mi un hueco vacío.

Vacío de sentido, pero lleno de ganas»

Orgullo y prejuicio de Jane Austen.

Portada

«Siguieron andando. Sin saber en qué dirección. Era demasiado lo que tenían que pensar y sentir y decir para prestar atención a otras cuestiones»

«Es una verdad universalmente aceptada que un soltero con posibles ha de buscar esposa»

Ola lectores! Hoxe teño unha nova recensión para vos.

DATOS BIBLIOGRÁFICOS: 

Portada

  • Título: A señorita Bubble.
  • Autora: Ledicia Costas.
  • Ilustrador: Andrés Meixide.
  • Editorial: XERAIS
  • Páxinas: 168
  • Encuadernación: tapa branda.
  • Ebook: Si.

A xente da vila sentiu un odio repentino pola señorita Bubble desde o mesmo día da súa chegada. A inventora apareceu por sorpresa unha mañá solleira, conducindo un convertible que funcionaba a vapor, e instalouse naquela vivenda que levaba tantos anos deshabitada. Repudiárona polo seu atavío, polos seus inventos, polo seu singular xeito de vivir. Ninguén sospeitaba o que en realidade sucedía no interior da mansión da señorita Bubble.

Ilustración interior de la protagonista
«Todo empezou un luns, que é o mellor día da semana para que sucedan cousas»

Recensión: 

Existen persoas simpáticas, antipáticas, lunáticas, aristocráticas, reumáticas... e indescritibles coma a señorita Bubble.
Na vila todo o mundo a chama a Meiga Caníbal pero... Quen é en realidade esa muller de aspecto peculiar?

Noa e Sofi, dúas nenas de espírito aventureiro están dispostas a descubrir que se agocha tras as portas da misteriosa Mansión Bubble.

Ilustración interior
«—Imos alá. Ábrete, sesamo!
E tan pronto a Señorita Bubble pronunciou esas palabras, as portas mecánicas abríronse, mostrado todo un mundo onde a ciencia e a tecnoloxía latexaban coa forza dun corazón mecánico».

Opinión persoal

A pluma de Ledicia Costas sorprende unha vez mais con esta novela divertida, fresca, chea de cousas imposibles e algo máxicas, con personaxes peculiares e fortes mensaxes.

Se alguén pode facer que creas no imposible e sen dúbida a señorita Bubble
Con esa forma de vestir tan peculiar (Quen non quere un sombreiro cheminea?) eses tolos trebellos, esas ideas que rozan o imposible e esa facilidade de facerte crer no incrible.

De todos os personaxes excéntricos que levo coñecido, Bubble é unha das miñas favoritas.

Noa e Sofi: As pequenas irmás chegan para demostrarnos que non debemos fiarnos das aparencias e que debemos saber ver mais aló da imaxe que a desconfianza e o medo crean. Creo que todos levamos un pouco destas irmás dentro e que non debemos perdelo.

Esta novela duroume un suspiro, unha desas tardes perfectas para ler no xardín, Deixoume con ganas de coñecer mais a esta inventora e as súas ideas tan fantásticas.

1

¡Hola Recuncheir@s!

Hace un año subimos la primera entrada al blog, el 21 de noviembre para ser exactos. Tendría que haber escrito esto una semana atrás, pero la verdad es que se me pasó por completo.

No comenzamos en esta aventura quienes hoy estamos en ella, si algunos, pero no todos, fue nuestra jefa quien lo comenzó todo; es jefa porque ella nos unió, nos mostró un proyecto que le hacía mucha ilusión y esa ilusión me la contagió. Buscamos nombres en castellano y gallego, no recuerdo que nos hizo decantarnos por este.

Una vez nombrado, presentamos a otras dos personas lo que ambas queríamos, sí, ambas, me había convencido, y como Alicia siguió al conejo blanco a través de la madriguera, yo seguí a mi mejor amiga a través de esta aventura.

Queríamos que esto fuera para siempre, que dentro de muchos años pudiéramos seguir con esto, yo quiero que sea así, y de momento lo estamos consiguiendo, hemos mejorado un poco desde la primera entrada que subimos hace un año; tras esa entrada solo vino otra y después tuvimos el blog muy parado, no sabíamos que hacer, qué escribir o cómo enfocar este proyecto, cuando comenzamos al cien por cien como ahora fue solo meses después.

Supongo que esto no es solo una entrada nostálgica que me ha dado por escribir, sino un momento de reflexión, un instante en el que echo la vista atrás y vienen a mi mente todos aquellos que nos han ayudado, editoriales tales como: Xerais, Urco, Círculo Rojo, Galaxia, Luhu, Max Estrella Ediciones, Esfera De Libros, SM… O autores que nos han dado difusión como Loola Pérez, José Rodríguez, Ledicia Costas, Eli Ríos, Alexandra Osbourne o los que se me olvidan.

Supongo que eso es todo por ahora, espero que dentro de un año pueda escribir otra entrada conmemorativa de estas.

Por aquí os dejo el enlace de la primera entrada que escribimos y subimos: https://orecunchodolector.es/presentacion/

Por último, y para nada menos importante, quiero daros las gracias a vosotros, tenemos apoyo de algunas editoriales y escritores, pero sin vosotros y vosotras esto no sería lo que es ahora. Sin lectores, esto no sería O Recuncho Do Lector.

¡Un saludo y hasta la próxima lectura!

Ola a todas e todos! Xa chegou septembro e con el a Volta o cole a moitas novidades, que é o que nos trae aquí.

EDICIÓNS XERAIS

 

Comezamos falando do premio Torrente Ballester de Narrativa en Lingua Galega, 2016.

Portada de luns de Eli Ríos

  • Título: luns
  • Autora: Eli Ríos.
  • Páxinas: 152
  • Formatos: papel e Epub.
  • Encuadernación: Rústica cosido a fío.

Sinopse:

Nerea ten a vida organizada. Pode considerarse unha muller con éxito dentro do estándar que marca a sociedade: é funcionaria, ten unha filla e un fillo, casada e con casa propia. No entanto, un luns recibe un diagnóstico de cancro de mama que o cambia todo. Vai morrer e ten apenas dous meses por diante e mil cousas pendentes por facer, que non poden ficar sen resolver. Moi pouco tempo e á vez suficiente para se decatar de que a súa realidade non lle permite encontrar un modo de se enfrontar á situación. Coa certeza da morte pairando en cada recuncho toma consciencia dunha realidade que non sempre é o que parece. Unha realidade oculta a plena luz do día."Luns", gañadora do Premio Torrente Ballester de novela en 2016, está escrita cunha técnica arriscada, valente e innovadora, que prescinde de adobíos e consegue conmover, logrando facer partícipe a quen a le das circunstancias que acontecen no día a día de Nerea.

Portada de A señorita Bubble

A señorita Bubble

  • Titulo: A señorita Bubble
  • Autora: Ledicia Costas
  • Ilustrador: Andrés Meixide.
  • Colección: sopa de libros
  • Páxinas: 168
  • Formatos: papel e Epub
  • Encuadernación: 
  • Rústica cosido a fío
  • Sinopse:

A xente da vila sentiu un odio repentino pola señorita Bubble desde o mesmo día da súa chegada. A inventora apareceu por sorpresa unha mañá solleira, conducindo un convertible que funcionaba a vapor, e instalouse naquela vivenda que levaba tantos anos deshabitada. Repudiárona polo seu atavío, polos seus inventos, polo seu singular xeito de vivir. Ninguén sospeitaba o que en realidade sucedía no interior da mansión da señorita Bubble.

O segredo do avó

  • Título: O segredo do avó
  • Autor: Carles Cano
  • Traductora: Anair Rodríguez
  • Ilustrador: Federico Delicado
  • Colección: sopa de libros
  • Páxinas: 120
  • Formatos: Papel
  • Encuadernación: 
  • Rústica cosido a fío
  • Sinopse:

María e Miguel gustan dos contos que o seu avó Nicolás inventa para eles. Un día pregúntanlle en que se inspira para crealos. El dilles que saen do seu cerebro e que sería capaz de inventar tantas historias como pelos ten na cabeza. Os nenos non perderán a ocasión de retalo para seguir gozando das súas narracións.

Chega a segunda parte de Nemo. O rapaz sen nome de Davide Morosinott.

Consulta aquí a ficha de: Nemo. O rapaz sen nome

Nemo. O xigante de pedra

  • Título: Nemo. O xigante de pedra
  • Autor: Morosinotto,Davide
  • Traductora: Alonso Seisdedos, María del Carmen
  • Colección: MILMANDA
  • Páxinas: 192
  • Formatos: Papel
  • Encuadernación: 
  • Rústica cosido a fío
  • Sinopse:

Segunda entrega das aventuras de Nemo, o príncipe indio que oculta o seu verdadeiro nome para protexer a súa vida e a dos seus dous novos amigos, Ashlynn e Daniel. Xuntos percorren Europa descifrando misterios e fuxindo dos seus inimigos, dos que polo de agora se deron salvado grazas á intelixencia pouco común de Nemo e á lealdade de Ashlynn e Daniel.Varios contendentes dispútanse Bundelkhand, e Nemo, para salvar o seu reino, terá que renunciar ao seu nome e cruzar o océano na procura dun misterioso tesouro. O príncipe de pel escura, arrastrado polas correntes, fuxirá lonxe. En compañía de Daniel, de Ashlynn e do seu inseparable can Nautilus, sobrevoará Europa a bordo da súa aeronave. Praga é a meta. Alí vive un rabino que talvez poida axudalo a descifrar o enigma necesario para atopar o tesouro. Pero terá que facelo antes de que Madame Zeta e os escarlatas acaben con eles.Un mundo de criaturas lendarias, gólems e símbolos misteriosos envolve a vida do príncipe indio e dos seus compañeiros de viaxe. Entrementres, a néboa cobre as calellas de Praga, do mesmo xeito que os segredos escurecen o pasado de Nemo e os detalles da súa perigosa misión.

O neno mariñeiro

  • Título: O neno mariñeiro
  • Autor: Bernadino Graño
  • Colección: Narrativa.
  • Páxinas: 144
  • Formatos: papel e epub
  • Encuadernación: Rústica cosido a fío
  • Sinopse:

Elías, o afillado de Agustina, naceu no Seixo de Darbo, nunha casiña branca e de pedra. Pouco despois, nos tempos arrepiantes da guerra de España, naceron o seu irmán e a súa irmá, e a familia asentouse en Cangas, onde sempre se sentían as gaivotas. Alí, no barrio mariñeiro do Forte, dominaban os cheiros a pesca, a roupas de auga, a redes, e había un secadoiro de polbo e peixe. O mar estaba a rentes e rosmaba como un dragón desexoso de engulir a xente, con ventos que galgaban e miañaban como grandes feras.Novela de carácter autobiográfico, no ronsel de "Fins do mundo" e "Profecía do mar", obras esenciais na traxectoria literaria de Bernardino Graña, relata aqueles días de infancia, de fame e naufraxios nunha vila mariñeira do Morrazo, nos primeiros anos da guerra. Escrita cos fíos da memoria, retrata sen nostalxia e con humor a sociedade á intemperie da galerna e dos malos ventos de mar aberto, na que, a pesar das penalidades, a rapazada respiraba o aire salitroso con alegría. "O neno mariñeiro" é unha alfaia da literatura galega da memoria escrita por un clásico contemporáneo.

Falemos de teatro comezando polo IX Premio Manuel María de literatura Dramática Infantil, 2016

O valo

PORTADA

  • Título: O valo
  • Autor: Carlos Labraña
  • Ilustradora: Nuria Díaz
  • Colección: biblioteca dramática galega
  • Páxinas: 64
  • Fornatos: papel
  • Encuadernación: 
  • Cartonado
  • Sinopse:

No medio dun deserto, que se estende até onde alcanza a nosa vista, o Soldadiño de chumbo, un neno soldado, chanta unha bandeira e coloca un valo de arame, xusto onde no seu mapa marca a fronteira. Do outro lado do valo, Sahara, a rosa do deserto, unha rapaza abandonada, que foxe da guerra, trata de convencelo de que a deixe pasar, xa que está procurando un pozo onde saciar a súa sede. Xaora, sentados de costas, mirando as estrelas fugaces no firmamento, Sahara e o Soldadiño comparten idéntico ceo e comprenden que só na procura dos seus soños atoparán a liberdade.Peza dun único lance para dous personaxes, "O valo" propón unha emocionante reflexión sobre a igualdade e a paz entre todas as persoas e comunidades. Premio Manuel María de Literatura Dramática Infantil 2016, o xurado salientou “o carácter sobresaliente” desta peza que ten a guerra de Siria como pano de fondo.

XXIII Premio Álvaro Cunqueiro para textos teatrais, 2016:Suite Artabria

  • Título: Suite Artabria
  • Autor: Manuel Lourenzo.
  • Colección: Biblioteca Dramática Galega
  • Páxinas: 128
  • Formatos: papel
  • Encuadernación: Rústica cosida a fío
  • Sinopse:

Suite Artabria, de Manuel Lourenzo é un conxunto de tres pezas («Orzán», «O fulgor das atochas» e «Alerta na rúa do Pozo») con elementos comúns, concibidas, segundo o xurado, «como un roteiro por algúns dos espazos máis representativos da Coruña»: o Orzán, as Atochas e a Falperra. Trátase dun paseo pola intimidade escura e visceral dunha cidade amada polo autor, a través de tres barrios nos que se desenvolve cadansúa historia criminal, tecida en ambientes marxinais e con personaxes da realidade actual: perdedores, buscavidas, amargados, especuladores e corruptos que se enfrontan a situacións límite. A tonalidade da obra introdúcenos nunha atmosfera abafante que emprega unha linguaxe directa e, por momentos, poética, moi axeitada para expresar a deriva destes seres tristes e ao tempo dispostos a todo para garantír a súa supervivencia

Rosalía de Castro e o poder sexual

PORTADA

  • Título: Rosalía de Castro e o poder sexual
  • Autora: María Xosé Queizán 
  • Colección: ensaio
  • Páxinas: 152
  • Formatos: papel
  • Encuadernación: Rústica cosido a fío
  • Sinopse:

Rosalía de Castro é unha das escritoras que mellor comprendeu e reflectiu na súa obra, tanto poética como narrativa, a sedución, entendendo esta como o poder sexual que os homes exercen sobre as mulleres. Quere isto dicir que a primeira escritora galega no século XIX, recoñecida e valorada na actualidade por todos, ten como leitmotiv da súa obra a sexualidade e o poder patriarcal. Antes de que se estudase e se lle dese nome ao patriarcado, esta galega xa foi pioneira, con orixinalidade e con audacia, nun tema vixente na actualidade, causante dun holocausto que non se frea. Nas novelas e ensaios rosalianos e en boa parte da súa poesía a muller é a principal protagonista, unha muller que padece os efectos do abuso do patriarcado, tanto no aspecto político como emocional, sendo, como sinala Kathleen March, “a opresión da muller o seu tema único”.María Xosé Queizán reúne aquí sete ensaios de temática rosaliana, dende o introdutorio, que lle dá título, no que se estuda o carácter feminista de toda a obra rosaliana, pasando polos que abordan o amor e o suicidio na obra poética, até os dedicados á súa consideración a través da historia e á persecución que sufriu no seu tempo. Complétase o libro con media ducia de poemas e dous relatos nos que Queizán homenaxea a nosa primeira escritora.

h2>KALANDRAKA

CARTA A UN PROFESOR MOZO

  • Título: CARTA A UN PROFESOR MOZO
  • Autor: Philippe Meirieu
  • Traductor: Henrique Harguindey 
  • Colección: biblioteca de pedagoxía
  • Páxinas: 144
  • Formato: papel.
  • Encuadernación: rústica.
  • Sinopse: 

“Quixera tentar procurar convosco o que funciona na cerna
do oficio, ese fogar mitolóxico de onde parte o esencial da nosa
enerxía e de onde vén tamén, nos momentos de depresión,
o noso desazo. Quixera amosarvos que, malia a avalancha
de disposicións máis ou menos oficiais e a complexidade da nosa
institución escolar, malia o peso das tarefas administrativas
que temos que realizar cada día, malia o formatado dos nosos
alumnos a través da mediocridade televisiva, malia as presións
sociais que se exercen sobre nós dende todas as partes,
malia a desaparición –no noso ambiente escolar e en moitas
das nosas reunións de profesores– de toda pegada de poesía,
é aínda posible que a transmisión aconteza na clase
e que de súpeto o oficio teña, daquela, sentido…”
Philippe Meirieu é unha das personalidades máis destacadas
da actualidade en Francia no campo das Ciencias da Educación.
Recoñecido polos seus textos e intervencións públicas en favor
dunha visión progresista da escola e da educación, nesta “Carta
a un profesor mozo” reflexiona sobre o oficio dos profesores
na actual sociedade e aborda cuestións da formación deste gremio
nas súas diversas vertentes: deontoloxía, ética, desenvolvemento
cultural e didáctico, claves cidadás...
Redactouna en 2005, recén chegado ao cargo de director
do Instituto Universitario de Formation de Maîtres de Lyon.
Trátase dun ensaio para o profesorado máis novo con indicacións
que van dende a acción docente entendida como parte
de proxectos conxuntos a escala de centros, ata a existencia
de proxectos de centro enfocados ao alumnado, pasando
pola convición de que a educación debe ser inclusiva,
consideracións sobre as avaliacións, a necesidade de traballar
con esixencia, ou o funcionamento das escolas como institucións
abertas á cidadanía.
A calidade didáctica e a súa intensa participación nos principais
debates sobre a orientación dos programas de educación
en Francia afloran nas páxinas do libro: lectura imprescindible
construída con vigor intelectual. O propio autor asina un limiar
redactado especificamente para esta edición en galego.

A TERRA DE ANNA
UNHA HISTORIA SOBRE O CAMBIO CLIMÁTICO

PORTADA

  • Título: A TERRA DE ANNA
    UNHA HISTORIA SOBRE O CAMBIO CLIMÁTICO
  • Autor: JOSTEIN GAARDER
  • Traductor: DAVID A. ÁLVAREZ
  • Colección: Narrativa.
  • Páxinas: 160
  • Formatos: papel
  • Encuadernación: rústica.
  • Sinopse:

“…Mais na Noitevella do ano en que Anna celebrou
o seu décimo aniversario, non nevara nin nas alturas
nin nos vales. A xeada había xa tempo que chantara
os dentes na terra, pero á parte de manchas aquí e acolá,
na montaña non había neve. Mesmo o impoñente cumio
sobresaía vergoñentamente espido baixo o ceo, desposuído
do branco abrigo invernal. Entre os adultos murmurábase
algo de «quentamento global» e «cambio climático»,
e Anna tomou nota desas novas palabras. Por primeira vez
na súa vida, tivo a impresión de que o mundo se estaba
deteriorando…”
O día do seu cumpreanos, Anna recibe como agasallo
un vello anel cun rubí. A partir de aí -como a Casandra
do mito grego- a rapaza comeza a ter soños premonitorios.
Unha noite é transportada desde a súa idílica cabana na montaña
norueguesa ata o mundo desolado e agonizante no que vive
a súa bisneta Nova, en 2082: o mar incrementara moitos metros
o seu nivel e o planeta perdera a maior parte da súa riqueza,
o deserto avanzara por todos os continentes, destruíranse
numerosos ecosistemas e miles de especies de plantas e animais
extinguíranse ou estaban en vías de desaparición. Ao espertar
dese pesadelo, Anna e o seu amigo Jonas, xunto co doutor
Benjamin, tentarán advertir a humanidade do perigo para evitar
a catástrofe natural: o abuso do petróleo, a emisión descontrolada
de CO2 á atmosfera, a deforestación das superficies arboradas…
son moitas as ameazas reais e pouco o tempo para invertir
a tendencia destrutiva que aboque a un escenario tan apocalíptico.
O antigo anel que lle entregaran polo seu aniversario resultará ter
máis importancia do que parecía.
Dirixida a lectores xuvenís e a público adulto, “A Terra de Anna”
aborda o desafío medioambiental: a cabalo entre o pasado,
o presente e o futuro, entre os seus ingredientes destacan
a emoción e o misterio. Jostein Gaarder volve apostar por unha
protagonista feminina, curiosa, idealista e valente para abordar
as grandes cuestións sobre o mundo, a humanidade e a vida

MAIS DE COMPAÑÍA

PORTADA

  • Título: ANIMAIS DE COMPAÑÍA
  • Autor: MANUEL LOURENZO GONZÁLEZ
  • Ilustrador: ÓSCAR VILLÁN
  • Colección: xogo de palabras.
  • Idiomas: galego, castellano
  • Páxinas: 36
  • Formato: papel
  • Encuadernación: Cartoné
  • Sinopse:  

Esta era unha vella moi vella
á que chamaban dona María.
A pobre vivía soa, moi soa,
sempre triste e aburrida.
Unha mañá subiu ao monte…
A vella dona María subiu un día ao monte e volveu cunha caixa
na que gardara varios bechiños silvestres para que lle fixesen
máis levadeira a súa soidade. Aconteceu daquela que unha veciña
curiosa e algo lingoreteira quixo saber que había dentro.
Dona María contoullo, mais a muller entendeu algo que nada tiña
que ver coa realidade. A partir de aí, armouse en toda a vila
unha tremenda confusión que chegou a alarmar as autoridades.
Que habería de certo no misterioso recipiente da anciá?
“Animais de compañía” é un relato construído a partir dun xogo
de palabras que amosa o moito que pode variar a percepción
dos acontecementos ao iren pasando de boca en boca.
Estes versos rimados e cheos de humor animan os lectores a xogar
por si mesmos formando e deformando a linguaxe; unha proposta
que nos remite á obra de clásicos como Lewis Carroll.
O texto de Manuel Lourenzo González vai acompañado nesta nova
edición polas ilustracións de Óscar Villán: co seu estilo persoal
e co apoio dun intenso colorido, as imaxes destacan pola
expresividade dos personaxes e por reflectir con sinxeleza
e eficacia o divertido xogo de palabras.

Hoxe traemos unha recensión moi especial, pois é a da primeira obra publicada dunha das autoras á que seguen con moita fervenza as dúas galegas do grupo... ¡Ledicia Costas!

Datos do libro:

  • Portada:

 

  • Título: "Unha estrela no vento"
  • Autora: Ledicia Costas
    Páxinas: 224
    Encuadernación: tapa blanda
    Editorial: XERAIS
    Lengua: GALEGO
    ISBN: 9788483024812

Sinopse:

Unha estrela no vento é a historia de Miguel Foz, un estudiante dun instituto vigués de bacharelato de dezasete anos. Comproba como o seu mundo derrúbase dun día para outro; farto do seu pai, da súa profesora de literatura, de toda a xente que o rodea, síntese que é diferente a todos. Recibe unha boa malleira, que o deixa eivado na casa durante días, mentres os seus colegas que frecuentan a sala de billar da cervexería Lagoa deciden vingarse por ela. Ábrese un enfrontamento entre dúas pandas que será moi diferente ó que todos eles agardan. Miguel Foz atopará no seu curmán Abel, que padece unha minusvalía física, e en Reina, unha moza xitana que vende rosas, o que é a solidariedade e o amor. Reina e Abel ensinaranlle a ver a vida dun xeito distinto.

 

A autora:

Ledicia Costas. Nacín en Vigo alá polo 1979, cando o verán estaba a piques de morrer. Neta dun inventor e filla de dous creadores de soños, escribo desde que teño memoria. Debutei na colección Fóra de Xogo coa novela “Unha estrela no vento” (Xerais 1999), obra escrita en plena adolescencia e que está traducida ao catalán. Na colección Abismos, xunto con outras 24 narradoras, publiquei o relato “Negrita” no volume “Narradoras” (Xerais 2000). “O corazón de Xúpiter” (Xerais 2012) é a miña segunda novela, “Recinto Gris” (Xerais, 2014) a terceira e ''Un animal chamado néboa'' (Xerais, 2015) a cuarta.. En 2014 gañei o Premio Merlín de Literatura Infantil e o Premio Nacional de Literatura Infantil e Xuvenil 2015 con “Escarlatina, a cociñeira defunta” (Xerais, 2014), en 2016 publiquei “Esmeraldina, a pequena defunta” e “Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta” Premio Lazarillo de Literatura Xuvenil 2015 en 2017 "A señorita Bubble". Síntome poeta con alma de equilibrista, porque recito nos lugares máis propicios á caída: no autobús, no supermercado, nos bares, en tendas de conxelados… E debe ser por iso que formo parte do colectivo Poetas da Hostia. A miña obra poética está recollida en distintas publicacións colectivas. Individualmente teño publicado o poemario “Xardín de Inverno”. Son avogada a tempo parcial e poeta a tempo completo. E nas horas libres escribo novela, que é a miña verdadeira paixón.

Personaxes:
Miguel: é o protagonista. A través dos seus ollos coñecemos a vida dun rapaz de 17 anos, un rapaz ao que a vida non llo está poñendo nada fácil pero que segue loitando a pesar de todo.
Reina: Conecta axiña con Miguel e cos seus xestos, ese mercarlle a rosa para regalarlla, tratala coma a unha máis, defendela… A relación con seu irmán é de submisión da muller fronte ó home da casa; resulta un pouco incrible que sexa capaz de quedarse con Miguel e non o obedeza volvendo á súa casa cando a ameaza.

Abel: é o curmán do protagonista. Unha das persoas polas que máis aprecio sente Miguel; é un rapaz cunha deficiencia física, emprega cadeira de rodas, o pequeno retraso que conleva a súa discapacidade está representado a través da súa lentitude/dificultade que ten para comprender feitos tales como a pelexa e a morte dos seus pais.

Paula: é a irmá pequena de Miguel, unha rapaza chea de tenrura pola que o noso protagonista sinte moito agarimo.
Nai de Miguel: é unha das poucas persoas que cre nel dende un principio, mostrando unha gran comprensión incluso nos peores momentos; unha muller que loita pola súa familia e, por iso, logo de que Abel quede orfo o leva para a súa casa.
Pai de Miguel: representa todo o contrario á nai. É un mentireiro que vive a súa propia vida, olvidándose por completo de que ten unha familia, só sente aprecio pola súa filla pequena.
Profesora de literatura: Representa o mundo dos adultos que ten o seu esquema feito respecto ós adolescentes, pero tamén o mundo dos profesionais preocupados polas persoas coas que traballan. Miguel confunde o seu interese e valoración co «tenme manía».

Maqui: Un do grupo de Miguel. Neste caso, un personaxe case antagonista que comeza sendo amigo para converterse finalmente en inimigo. Ó longo do relato imos descubrindo coma ademais de presumido e fardón é racista, e remata mudando a traidor do seu grupo. Considera escoria a Abel e Reina.

Opinión persoal:

Coñecín este libro alá polos meus anos mozos, 2008, cando tiven este libro como lectura obrigatoria na asignatura de "Lingua Galega". Foi unha lectura moi amena, un libro que conseguiu encandilarme coas súas palabras e co cal inmiscuinme por completo no mundo de Miguel e os seus amigos.
Un detalle que me chamou moito a atención nesta lectura foi o feito de que cada capítulo comeza cunha cita musical, así como a insistencia de Miguel por escoitar sempre ao grupo " The Brokers", o que nos reflicte a importancia que os adolescentes lle dan á música nas súas vidas.
Recomendo a lectura deste libro polo ben que fala Ledicia Costas do mundo da adolescencia: as súas pelexas, as traicións, os amores e desamores... todo isto dende a perspectiva de alguén que acaba de pasar por este ciclo, pois non debemos esquecer que este libro foi publicando cando a autora contaba con 20 anos de idade.
Outro motivo polo que recomendo este libro é polo seu valor da amizade, pois sen contar coa traizón de Maqui ensínanos que non todos somos iguales e que non debemos xulgar á xente polos prexuízos que teñamos hacia ese colectivo, senón que todos debemos xulgar en base á nosa experienci.
O libro conta cun final moi...
¡lÉdeo e comentade que vos pareceu!

Espérovos nunha nova recensión!

Hoxe teño par vos a recensión de Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta o último libo da autora Ledicia Costas. 



Ficha:

Título:  Jules Verne e a vida secreta das mulleres planta.

Autora: Ledicia Costas.

Editorial: Edicións xerais de Galicia

Colección:  Fora de xogo.

Xénero: Fantasía.

Páxinas: 248

Encadernación: Rústica  cosida a fío.

Fecha de publicación: Xuño 2016

Ebook:  Si.

Idiomas a os que se traduzo:  Castelán e catalán.

Recensión:  

E coñecido que Jules Verne estivo en Vigo un par de veces traído pola casualidade. 

E se non fora froito do azar que o autor chegara a cidade? 

Estamos no ano 1884 no día 21 de maio e o iate do afamado novelista acaba de atracar no porto de Vigo por unha suposta avaría, ou iso quere facer crer Jules. 

Que trae a o novelista a Vigo? A resposta e Violeta e a sua familia ou mellor dito a estirpe de mulleres planta que reside na cidade. 

Violeta ten  13 anos, e neta de Phipot, un coñecido boticario e a súa esposa, Melisa.

Melisa está enferma e Phipot busca a contra reloxo unha cura para sua mulleres. 

Cando Jules Verne chega a botica co seu grumete, Violeta e o seu avó danse conta de que o autor sabe da existencia das mulleres planta o que desperta a desconfianza no boticario e a curiosidade na nena.

 Poderá Jules Verne axudar a Melisa?

Opinión persoal: 

Encantoume a volta que da a autora a visita de Jules Verne a Vigo, a creación das mulleres planta o ben que explica que son fai que podas  velas como algo real.  

Pierre e Violeta creo que son os personaxes que mais me gustaron e a os que mais cariño acabei colléndolles.

Ledicia consegue crear un Vigo cheo de segredos e maxia que dan ganas de visitar. 

Unha novela amena, entretida, chea de detalles fantásticos e que invita a crer no imposible.

Centro de preferencias de privacidad

Cookies propias del sitio

Se usan para almacenar tu nombre, correo, IP y demás datos que dejas en los formularios de comentarios, contacto, acceso y tus preferencias de privacidad.

AUTH_KEY, SECURE_AUTH_KEY, LOGGED_IN_KEY, NONCE_KEY, comment_author, comment_author_email, comment_author_url, rated, gdpr, gawdp, wfwaf-authcookie, wordpress_logged_in, wordpress_sec, wordpress_test_cookie, wp-settings-1, wp-settings-time-1, wp_woocommerce_session, a11y-high-contrast, a11y-larger-font, __cfuid, tk_lr, tk_or, tk_r3d

Cookies de terceros

Usamos cookies de terceros en las que se almacenan externamente datos para conocer tus usos de navegación, y los elementos compartidos en redes sociales. También son usadas por el sistema de afiliados de Amazon.